Танланган асарлар

– Ова, нима қилиб турибмиз бу ерда? – деди Жапақ амаким турганларга қараб. – Қани, юринглар, уйга кирамиз.

Ҳаммамиз уйга кирдик. Яшасин Сафаргул! Уйни супуриб-сидириб, дастурхонларни солиб, ярақлатиб қўйибди. Қиз бола-да! Ҳаммамиз жой-жойимизга ўтирдик. Ҳалиги одамни энди эсладим.

Ҳў, ҳалиги Асетлар билан мактабга борганимда, нима учун Қалли отанинг келолмаслиги ҳақида хабар бериб, кейин чиқиб кетувди-ку, ана ўша киши. Қайпназаров! Уни Асет менга илмий мудиримиз, деб таништирган эди.

Шуларни ўйлаб ўтириб, бошимга бир фикр келди. Чопиб нариги уйдан фотоаппаратни олиб чиқдим.

– Ова, бу сари бола суратимизни ҳам оладими? – деб кулди Қалли ота.

– Э, ҳали тўхтаб туринг, – деди Қайпназаров, – бу бола фақат суратингизнигина эмас, ўзингизни ҳам олиб кетгани келган.

– Қўй-э, – деди чол ҳайрон бўлиб.

– Мендақа чолни нима қилсин?

– Ҳазили йўқ, ота. Сизни синфларига фахрий аъзо қилгани келибди, – деди Жапақ амаким. – Хўш, нима дейсиз?

– Мени-я?

– Ҳа, сизни.

– Йў-ўқ, бунақанги шўхлик қиладиган болалар сафига аъзо бўлмайман, – деди Қалли ота бошини сарак-сарак қилиб.

– Мени уятга қўйишади булар.

Қўлимдан аппаратим тушиб кетаёзди. Ҳамма ишим барбод бўлди, деб ўйладим. Бошим эгилиб кетибди шекилли, кимдир келиб елкамга қўлини қўйди. Бундоқ қарасам, Қалли ота кулиб турибди.

– Мен розиман, бўтам.