Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

 – Ваша хата з краю!

Злыднi толькi незадаволена насупiлiся, але прамаyчалi.

– Ну што ж, глядзiце, – працягнуy хлопец. – Нездарма ж пра такое кажуць у народзе: «Чыя хата з краю, тая першая згарае».

– Гэта вы пра што?

– Ды гэта не мы, гэта y народзе так кажуць.

– Ну, досыць, наслухалiся мы yжо вас, – раззлаваyся галоyны. – Кажыце лепш, з якой мэтай вы тут i што вам трэба?

– Ды асаблiва нiчога. Мы так, праходам.

– Дык i праходзьце, калi так!

– То мы пайшлi?

– Так, так, бывайце! Ходзяць тут розныя, розуму вучаць.

І хлопец з Мiланай i Вужам, моyчкi пра сябе yсмiхнуyшыся, кранулiся далей, праходзячы памiж невялiчкiх, але ж такiх шкодных злыдняy. Але толькi яны прайшлi некалькi крокаy, як iзноy пачулi y спiны голас таго злыдня:

– Э-эй! Разагналiся! Пачакайце! Зусiм задурылi галаву сваiмi павучаннямi, – апамятаyся ён, узгадаyшы пра свае абавязкi.

– Што такое?

– Яны яшчэ пытаюцца! Забiлi мне галаву сваiмi разважаннямi i пайшлi задаволеныя. Я ж адразу сказаy, што наш службовы абавязак – не прапускаць нiкога незнаёмага.

– А якiя ж мы незнаёмыя? Мы вас ужо сем гадоy як ведаем, а вы – нас.

Хлопец нiбыта здзекаваyся з iх, выпрабоyваючы цярпенне.

– Так, усё! Кажу, хопiць мне дурыць галаву. Тут нiхто не пройдзе, я вас папярэдзiy.

У пацвярджэнне сур’ёзнасцi сваiх намераy дастаy i зноy накiраваy у iх бок сваю шаблю. Усе астатнiя, як па камандзе, зрабiлi тое ж самае.

– Ну што ж, добра, – паспрабаваy Янка не выявiць свайго спалоху. – Тады проста пакажыце нам iншы шлях, як можна яшчэ абысцi гэтыя землi, на тым i разыдземся.

– Ага, зараз, разбегся я. Знайшла дурня, – падступна засмяяyся ён, у чым астатнiя злыднi яго падтрымалi.

Трэба адзначыць, што галасы y iх былi i без таго не самыя прыемныя. А iх вiсклiвы смех i наагул рэзаy вушы. Янка з Мiланай непрыемна паморшчылiся, падцiснуyшы галовы y плечы.

– Здаецца мне, што будзе правiльней адвесцi вас да каралеyскай варты. Яна хутка разбярэцца з такiмi разумнiкамi.

Прызнацца, гэтыя словы крыху напалохалi Мiлану.

– Не, вы нас усё ж такi не толькi адпусцiце, а яшчэ i праведзяце бяспечнай дарогаю, – прамовiy, не паддаючыся на iх пагрозы, хлопец. – Ды такой, каб нам не сустрэць больш нiводнага каралеyскага патруля.

– Ха, гэта яшчэ з якой нагоды?!

– А з такой! – сур’ёзна сказаy Янка i палез за пазуху. – Зараз я дастану свой прыхаваны мех, i мы з вамi пройдземся да найблiзкага балота. Недзе, як я памятаю, было тут адно.