Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Гэта былi yжо знаёмыя па мiнулым падарожжы злыднi. Хiба што з той рознiцай, што цяпер яны мелi невялiчкiя шаблi, якiмi на бягу прачышчалi сабе шлях, нiбы мачэтэ, скрозь сапраyдныя джунглi. Трэба аддаць iм належнае: з-за iх невысокага росту гэта было нялёгкай справай. Але yпартасцi iм было не займаць.

Яны падбеглi, атачыyшы юных герояy з усiх бакоy, i наставiлi на iх маленькiя шабелькi. Хай тая зброя была для юнакоy не большай за сцiзорык, але шкоды, ды яшчэ пры такой колькасцi, можна было прынесцi ёй не на жарт.

– Вы хто такiя? Што вы тут робiце? – звярнуyся да Янкi з Мiланай адзiн з iх, вiдаць, верхавода.

Хлопец адразу пазнаy таго самага злыдня, якога патурбаваy у зараснiках ядлоyцу падчас свайго былога падарожжа па каралеyстве.

– Па-першае, дзень добры, панства, – павiтаyся Янка. – Няyжо вы нас не пазналi?

Галоyны адышоy крыху назад i yгледзеyся y падарожнiкаy.

– А, гэта вы?! – выгукнуy злыдзень i сунуy шаблю y ножны. Яго падначаленыя зрабiлi тое ж.

– Служба?

– Ну так. Мы ж цяпер на службе y новага караля. Абыходзiм дазорам тэрыторыю вакол замка. Ад нас нiхто не yтоiцца, знiзу кожную травiнку вiдаць. Вось Семаргал нас да сабе на службу i паклiкаy.

– Як так? – не зразумеy хлопча. – Чакайце, вы ж, падаецца, далекавата жылi, за Чорным Лесам, каля Паганага Балота.

– Мы на адным месцы не сядзiм, хаця там быy наш дом. Мы, наагул, аматары прыгод, павандраваць любiм.

– Чакайце, што значыцца быy?

– У сэнсе?

– Вы сказалi, што там быy ваш дом.

– А, пра гэта, – дацямiy суразмоyца. – Дом наш там i застаyся, хто пажадаy, там i жыве. Новы кароль нам падараваy усе кусты y лесе i вакол яго палёy у абмен на тое, што мы будзем абыходзiць штодня гэтыя мясцiны, не прапускаючы нiкога старонняга. Дык зараз мы y яго на службе.

– Вось у чым справа! Зразумела, – саркастычна yсмiхнуyся Янка. – І як вам служыцца y таго, хто, прыхапiyшы сабе землi iншых, раздае яе сваiм паслугачам?

– Мы не паслугачы! – пакрыyдзiлiся злыднi, незадаволена хiстаючы галовамi y вялiкiх капелюшах.

– Дзiyна. А хто тады? Як яшчэ вас назваць?

– Мы… – збянтэжылiся яны. – Мы – вартаyнiкi! Вось! – нарэшце выдаy галоyны. – А гэтыя землi нiкому не належалi, нам няма чаго саромецца. Нам таксама трэба недзе жыць. Мы тут, на yскрайку лесу, нiкому не перашкаджаем.

– Ага, канечне, – пакрывiyся Янка.