Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

Выканаy – i цяпер больш спакойны. А што там да чаго, вырашайце самi. Напраyду, я yсё ж думаю, што гэта проста yпрыгожванне. Не ведаю, каштоyнае цi не. Старыя цацкi.

– Дзiyна.

– Магчыма. Але, – успомнiy дзед, па што насамрэч яны сюды зазiрнулi, – лепей мы гэта yсё пакуль пакiнем, каб не згубiць, а потым, блiжэй да ад’езду, возьмеце з Мiланкай свае падарункi. Добра?

– Так.

– Ну вось i дамовiлiся, – усмiхнуyся дзед i yскудлацiy унукаву чупрыну, забраy у яго рэчы i паклаy у куфар.

– Ну што, цяпер на рыбалку? Рыба yвесь дзень чакаць не будзе, – i ён працягнуy хлопчыку ягоную вуду.

– Гайда! – з радасцю пагадзiyся Янка.

Яны выйшлi з хаты i скiравалi да ракi, што цякла непадалёк ад дому. Янка нiяк не мог супакоiцца. Яму дужа карцела парыбачыць з дзедам, i y той самы час ён нiяк не мог забыцца на тыя таямнiчыя рэчы, якiя ажно зачаравалi юначы розум.

Незаyважна дапялi да месца, дзе любiy рыбачыць яго дзед. Тое быy дужа маляyнiчы куток, асаблiва такiм выдатным ранкам. Лёгкая смуга стаяла над ракой, а ценькiя прамянi сонца яе фарбавалi y таямнiчы памаранчава-барвовы колер.

Было крыху прахалодна, асаблiва паблiзу вiльготнага берага, але yсё гэта такiм чароyным ранкам зусiм не заyважалася. Ды i пасля гарачага сняданку вудалi пачувалiся yтульна.

– Вось i прыйшлi, – прамовiy дзядуля. – Маё yлюблёнае месца.

– Разумею. Тут надзвычай прыгожа, – пагадзiyся Янка.

– А яшчэ тут найлепей бярэ, асаблiва цяперака.

– А чаму?

– Бо рыба снедае, i прыхавацца тут ёсць месцайка, – паказаy ён на карэнне дрэy, якое сыходзiла проста y ваду.

 – У гэтым месцы рыба торкае заyжды добра, даспадобы ёй тут.

– Ага! Значыцца, рыба нам сёння забяспечана?

– Анягож! Сумаваць дакладна не давядзецца, абяцаю!

Яны паставiлi рыбацкiя зэдлiкi i пачалi раскладаць рэчы. Вуду дзед разгортваy так асцярожна, нiбы тую выштукавалi з крышталю. Але ж якая файная яна была! Вiдаць, тата Янкi доyга яе абiраy i аддаy за яе немалыя грошы.

– Добрая вуда! – не мог нацешыцца стары. – Такой дакладна нi y кога y нашай вёсцы няма.

Дый што там у вёсцы – у наваколлi не знойдзеш! Ну, паглядзiм, як яна y справе.

Дзед замахнуyся, i з лёгкiм свiстам гачок паляцеy далёка y раку, размотваючы за сабою лёску. Шпулька вуды закруцiлася хутка-хутка, але так цiха, што яе звычайнага ляску стары амаль не пачуy.

– Ну, з такой вудай мы сёння пэyна вернемся з рыбай, – задаволена прамовiy дзед. – А ты, юны вудаль? Закiдвай! Цi не развучыyся яшчэ? – падахвочваy ён унука.