Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– Як цiкава! А што y куфры?

– Нечага цiкавага амаль няма. Так, старыя рэчы. Але… – раптам дзед змянiyся y твары, пра нешта задумаyшыся.

– Што, што? – пацiкавiyся хлопец, гледзячы на яго вачыма, якiя ажно палалi.

– Ёсць там нешта… Ужо нават i не ведаю, цi варта табе казаць?

– Так, так, варта, дзеду! Ну скажы, што? – усхадзiyся заiнтрыгаваны Янка, ледзь не падскокваючы.

– Не ведаю, мо i варта. Усё ж такi насамрэч тое датычыцца цябе, – уздыхнуy дзед.

– Мяне? – схамянуyся хлопец.

Дзед моyчкi нахiлiyся i прасунуy руку за куфар, за якiм вiсеy ключ, адамкнуyшы замок i адкiнуyшы дзверцы, стары прамовiy:

– Так.

Хлопцу ад такой неспадзеyкi нiбы мову заняло. Гэтыя словы вельмi насцярожылi яго, i ён моyчкi назiраy за дзедам.

А той пачаy па чарзе выцягваць з куфра ягонае змесцiва. Падкову, яшчэ нешта i яшчэ… Затым дзядуля зачынiy вечка i сеy на куфар, трымаючы y руках нейкiя рэчы.

– Вось, – прамовiy дзед i працягнуy нешта Янку.

– А што там?

– Што да чаго, я i сам не ведаю. Шчыра кажучы, я даyно yжо i забыyся на yсё гэта. І yспомнiy толькi цяпер, калi пабачыy цябе y рыцарскiх даспехах i з якiм захапленнем ты глядзiш на гэтае люстэрка. Дзед мне загадаy нiколi яго не выкiдаць i перадаць гэтыя рэчы вам. Пэyна, час надышоy.

– А навошта yсё гэта нам?

– Не ведаю, – пацепнуy ён плячыма. – Мой дзед сказаy, што як прыйдзе час, вы самi здагадаецеся, што i навошта.

І ён працягнуy рэчы yнуку, якiя той уважлiва yзяyся разглядаць. То былi невялiчкая падкоyка, крыжык, таксама невялiкi i прыгожы кулончык на скураным матузку.

Кулончык больш за yсё прыцягваy да сябе yвагу. Гэта быy дзiyнага фiялкавага колеру напаyпразрысты незвычайны каменьчык у дэкарацыйнай асадзе. Нельга было сказаць, што гэта цьмяны кавалак глянсаванага шкла. Так, гэта быy менавiта невядомай Янку пароды каменьчык – такога ён нiколi не бачыy.

Хлопчык пiльна разглядаy загадкавы медальён i надпiсы на iм.

– Мяркую, – перапынiy яго разважаннi дзед, – гэтае yпрыгожванне болей надасца Мiлане. А вось рэшта хутчэй датычыць цябе.

– Думаеш, гэта проста yпрыгожванне? – запытаyся хлопец, не адрываючы позiрку ад кулона.

– Зусiм не, – прамовiy стары. – Проста выконваю загад дзеда.