Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– Вось, тата, – звярнуyся ён урачыста да свайго бацькi, – табе! Як i абяцаy. Лавi шмат вялiкiх!

– Вой! – узрадаваyся такому падарунку стары. – Якая шыкоyная! Ну, дзякуй, сынку, дагадзiy старому! Ай, добрая вуда! – ён памахаy ёю, нiбы yяyляючы, як будзе яе закiдваць.

– Прыемна, што табе даспадобы. Доyга абiраy найлепшую.

– Дзякуй, дзякуй. Дарагi падарунак.

Урэшце з-за машыны выйшлi Янка з Мiланай. У дзяyчыны на галаве ззяла незвычайна прыгожая дыядэма. Ды сама Мiлана свяцiлася ад шчасця i гонару не меней за yпрыгожанне.

А побач з ёй стаяy юны рыцар у шыкоyна пафарбаваных даспехах.

Бабуля так i пляснула y далонi ад замiлавання. Але дзед… Усе пачулi, як ён упусцiy вуду, i ад нечаканасцi яны нават скаланулiся, зiрнулi на старога. Ён, здаецца, нават спалатнеy без дай прычыны i знерухомеy.

– Бацька, ты чаго? – першы запытаyся тата. – Ты з твару зблажэy, нiбы здань пабачыy.

– Я-я… – ледзь прамовiy той. – Не, нiчога, – паспрабаваy ён адвесцi yвагу ад сябе.

Тут i бабця зiрнула на яго.

– Ты y парадку? Можа, што з сэрцам?

– Ды не, – супакоiy ён сваю жонку. – Усё добра. Проста спякотна нешта сёння, хадземце y хату.

Усе здзiyлена зiрнулi на неба. Так, неба было пагодным, ясным, але наyрад цi можна было назваць сённяшняе надвор’е спякотным. Досыць цёплым – так, але не болей за тое. Аднак усе, хоць i бачылi, што дзеду нiякавата, паслухалi яго.

– Усё, не хвалюйцеся, са мною yсё добра, кажу я вам, – супакоiy яшчэ раз усiх дзед. – Пэyна, стамiлiся з дарогi? Зараз бабуля вам гарбаты запарыць.

– Так, сапраyды, – пагадзiлася тая. – Будзеце пiць?

– Ды не кепска было б, – не адмовiлася мацi. – Доyга ехалi, дзецям варта пад’есцi.

– Вось i выдатна, адразу стаyляю iмбрычак. У мяне ёсць найсмачнейшае малiнавае сочыва. Хатняе, сама варыла, – пахвалiлася бабця. – Любiце такое?

– Любiм! Любiм! – весела закрычалi Янка i Мiлана. – Асаблiва тваё, бабуля.

– Вось i выдатна, – расчулiлася яна. – Я i блiноy да вашага прыезду напякла.

Бабуля скiравала на кухню, а дзед з вудай рушыy у камору.

Дзецi y ёй нiколi не былi, ды i не звярталi на гэты пакойчык анiякай увагi. Але чамусьцi менавiта цяпер гэтая камора зацiкавiла Янку. Ён праводзiy дзеда вачыма да самых дзвярэй. А калi той адамкнуy iх i зайшоy унутр, хлопец ажно выцягнуy шыю.

Дзед паставiy вуду i хутка вярнуyся. Яго позiрк на iмгненне сустрэyся з зацiкаyленым позiркам унука. Стары толькi сцiпла yсмiхнуyся, замкнуy дзверы i пайшоy да стала.