Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

На школьным iмправiзаваным рыцарскiм турнiры ён так блiскуча выступiy, што выйграy адзiн з галоyных прызоy – хоць i пластмасавыя, але амаль праyдападобныя рыцарскiя даспехi – нагрудныя латы, шалом, шчыт i меч. Так файна размаляваныя срэбнымi i залатымi фарбамi, што кожны хлопчык ягонага yзросту пазайздросцiy бы гэткiм. Здалёк iх i насамрэч можна было прыняць за сапраyдныя.

Словам, прыемных неспадзяванак бабулi i дзядулю ад iх улюбёных унукаy мусiла ставаць. Праyда, самi Ян з Мiланай тады яшчэ не ведалi i нават не здагадвалiся, якiя сюрпрызы i прыгоды чакаюць iх наперадзе.

Бацька пад’ехаy да брамы, прыпынiyся i нацiснуy на гукавы сiгнал. Курачкi, якiя павольна шпацыравалi yсцяж дарогi, падскочылi, закудахталi i кiнулiся бегчы, лопаючы крыламi. Дзверы машыны адчынiлiся, i yсе, пацягваючыся, выйшлi, стомленыя доyгiм вандраваннем.

– Іду, iду, – пачуyся радасны голас бабулi y двары за плотам.

За брамкай паказалася yсхваляваная i светлая ад шчасця бабулька. Пачуyся грукат завалы варот, якiя спяшаyся расчынiць дзядуля.

– Мае даражэнькiя! Ну yрэшце! Як жа я рада вас бачыць, – не магла нацешыцца бабуля гасцям.

– А хiба ж ты адна?! – паказаyся з-за брамкi i дзед. – Мы абое шчаслiвыя вас сустракаць! Ледзь дачакалiся, родныя!

– Дзякую, мае дарагiя… нашы дарагiя, – выправiyся бацька. – Мы таксама радыя, што да вас выбралiся. Самi разумееце, раней не маглi – праца.

– Вядома ж. Ну, i колькi мы зможам цяпер пабыць разам?

– Ды yвесь месяц. Нам, – зiрнуy бацька на жонку, – разам пашчасцiла yзяць адпачынак.

– О, то проста выдатна! – пляснула y ладкi задаволеная бабуля. – І як там нашы yнукi, дайце я iмi палюбуюся, цэлы год не бачыла.

Янка i Мiлана, таксама задаволеныя сустрэчаю з роднымi, падышлi i абнялiся з бабуляй i дзядулем.

– Аёй, як выраслi, i не пазнаць! – пахвалiлi iх старыя.

– Так, растуць дзеткi, як на дражджах, – пагадзiлася мацi.

– Сапраyдныя рыцар i каралеyна! – усмiхалася бабуля.

– Менавiта так! – раптоyна yсхвалявалася мацi, нiбыта нешта yзгадала.

– Там, у багажнiку, – узгадаy бацька дзяцей. – Я зараз адчыню.

Бацькi пачалi нешта шукаць. А дзецi пры гэтым трохi ганарлiва заyсмiхалiся. Матуля зашамацела пакетамi, нешта дастаючы, i паклiкала дзяцей да сябе.

Пакуль яны чынiлi нешта таемнае за адчыненым вечкам, бацька дастаy з машыны новую тэлескапiчную вуду, яшчэ запакаваную, i з шырокай усмешкай на твары скiраваy да старога.