Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– О, каралеyна! – змянiла змяя тон, выказваючы пашану да Мiланы. – Прабачце, не адразу пабачыy, што вы каралеyская асоба. Шчыра перапрашаю.

Змяя размаyляла. Гэта быy пан Вуж, – звычайны вуж, на галаве якога жаyцелi плямкi, нiбы намаляваныя вушкi.

Вочы Мiланы зрабiлiся вялiкiя-вялiкiя, i раптам усё некуды паплыло. Янка ледзьве паспеy падхапiць яе. Колькi дзяyчына была y непрытомнасцi, цяжка сказаць. Калi яна ачомалася, пабачыла твар брата.

– Урэшце! Дзякуй Богу, ты ачуняла! А то мы перахвалявалiся.

Мiлана сцiпла yсмiхнулася i стомлена павярнула галаву, пасля падхапiлася i прыцiснулася да брата.

Побач з ёй, крыху прыyзняyшыся ад зямлi, гайдаyся Вуж. Яго пыска i напалохала дзяyчыну. Ён незвычайна yсмiхаyся, амаль па-чалавечы.

– Не пужайся, – супакоiy яе Янка, – ён добры.

І Вуж пры гэтым, нiбы пацвярджаючы, хiтнуy галавой, не перастаючы дзiyна yсмiхацца. Здавалася, што ён разумее yсё, што кажа Янка. Цi не цуд?

– Мне тут наш новы знаёмы апавёy… – пачаy гутарку хлопец.

– Якi знаёмы? – перапынiла яго сястра, не зусiм разумеючы, пра што гаворка.

– Вось ён, Вуж.

І змейка iзноy весела i спагадна кiyнула галавой.

– Ты жартуеш? А, разумею, ты спрабуеш мяне павесялiць. Слухай, Янка, я страцiла толькi прытомнасць, а не розум. Так, ён вельмi пацешны, нават дзiyны, але я ведаю, змеi не размаyляюць.

– Як гэта не размаyляюць? Што за навiна?! – знiкла yсмешка з пыскi Вужа.

– А-а-а! – спалохана залямантавала Мiлана. – Змяя размаyляе!

І яна хутка схавалася за Яна. Дзяyчына yся трэслася ад перапуду.

Такога яна яшчэ нiколi y жыццi не бачыла ды нават не чула, што такое бывае. Мiлана адчувала, што яшчэ не з’ехала з глузду i што гэта не сон: «Усё адбываецца насамрэч, а не падаецца», – ад гэткiх думак ёй станавiлася яшчэ горай.

– Не лякайся, сястрычка, – паспрабаваy iзноy супакоiць яе Янка. – Я сам напачатку быy крыху здзiyлены i спалоханы. А потым пагаманiy з iм. Высветлiлася, што тут усе жывыя iстоты размаyляюць.

– Як гэта? Ты жартуеш? Цi такое бывае?

– Здаецца, тут бывае.

– Прабачце, цудоyная каралеyна i высакародны рыцар, але вы сапраyды нейкiя… – падбiраy ён словы, не жадаючы iх пакрыyдзiць цi выказаць непавагу. – Словам, як не з нашага каралеyства, не з нашых зямель. Вы так дзiyна yсё кажаце. Прабачце, але ж адкуль вы? Я сустракаy усiх высакародных асоб падчас святочных iмпрэз, але вас бачу yпершыню. Упэyнены, вы дакладна не згэтуль.

– Мы… мы… – задумаyся Янка, разважаючы, як лепей адказаць, што прыдумаць.