Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

 – Мы трапiлi сюды праз тое люстэрка.

– Ну так. Ускочылi y яго i цяпер тут, у гэтым дзiyным месцы.

– Ну, братка, не хачу цябе палохаць, але, баюся, мы трапiлi з табой у…

– Залюстрэчча… – нечакана разам прамовiлi яны.

Знаёмства з чароyным каралеyствам i яго дзiyныя жыхары

Дзецi чулi пра Залюстрэчча y казках, але трапiць у яго самiм… Цi маглi яны пра такое нават марыць?

– Як такое магчыма? – ледзь дыхаючы, спытала Мiлана. – Гэта ж проста неверагодна.

Тым часам на дуб, праз якi яны тут з’явiлiся, прыляцела сарока.

Яна yселася на сук i пачала з цiкаyнасцю iх разглядаць. Дзецi зiрнулi на птушку i адвярнулiся. Сарока як сарока, хоць i не так часта яны трапляюцца на вочы.

– Я yжо i сам не ведаю, ува што цяпер верыць, – разгублена адказаy Янка. – Не, я чытаy казку «Алiса y краiне цудаy», глядзеy з захапленнем фiльм «Дзясятае каралеyства». Але патрапiць у тую краiну самому… Такое y галаве не yкладаецца. Ушчыкнiце мяне! Можа, я сплю?

– Ушчыкнiце тады i мяне.

– Цiкава, што гэта за месца?

– Ну, дзiyныя людзi! – пачулася yгары.

Яны yзнялi галовы, але там, апрача сарокi, нiкога не было. Янка i Мiлана здзiyлена пераглянулiся i зноy паднялi галовы.

– Вандруюць у нашым каралеyстве i нават не ведаюць, дзе яны, – данеслася iзноy.

– Сарока размаyляе? – уразiлася Мiлана.

– Вядома ж, размаyляе, – прамовiла сарока, нiбыта была здзiyленая такiм пытаннем. – А якiя ж сарокi, на вашую думку, яшчэ бываюць? Хiба што нямыя, – працягвала размаyляць з iмi балаболка, крыху пакрыyджаная iх заyвагай.

 – Во народ, во людзi! З якога, цiкава, каралеyства, вы да нас завiталi, што гаманкiх сарок не бачылi? Фы, – чмыхнула незадаволена яна i, саскочыyшы з галiны, некуды паляцела.

– Во цуд, – толькi i прамовiла дзяyчынка.

– Мажлiва, цыркавая, – выказаy здагадку ейны брат. – Хутчэй за yсё з нейкага цырка. Муштраваная, – упэyнена выказаyся ён.

– Так, – пагадзiлася сястра. – Не, мне трэба прысесцi. Нешта y мяне ад усяго гэтага галава закруцiлася.

Яна запрыкмецiла непадалёк ад дуба вялiкi камень, падышла да яго i памкнулася была прысесцi.

Але нечакана пачула перасцерагальнае сыканне.

– Асцярожна, змяя! – гукнуy Янка, пабачыyшы, як з-за каменя паднялася галава паyзуна, i кiнуyся да сястры.

– Так, асцярожна, панi! Глядзiце, на што сядаеце, – даляцела з-за каменя.

Мiлана стаяла, вылупiyшы вочы i не верачы iм. Ужо i змяя размаyляе з ёй! Янка таксама заyважыy гэта i замарудзiy свой рух, гледзячы на змяюку, нiбы зачараваны.