Вяртанне з апраметнай

 – Раптам хто з пiльных суседзяy убачыць i патэлефануе y мiлiцыю? Кватэра, напэyна, апячатана.

– Наадварот, ноччу больш шанцаy патрапiць на вочы, а цяпер у кожнага свой клопат.

Бусел з хваляваннем падымаyся на пяты паверх. Здрыганулася, мацней забiлася сэрца, калi yбачыy прыклееную да дзвярэй паперку ржавага колеру з мноствам круглых пячатак, перапэцканых сiнiм чарнiлам. Крыху нiжэй красаваyся велiкаваты пагрозлiвы надпiс: «Не адчыняць! Апячатана мiлiцыяй!» Яго турбавала, што маглi змянiць замок, калi аператыyная група праводзiла агляд кватэры, але вонкава yсё было па-старому.

Бусел трымаy запасны ключ на працы, у шуфлядзе стала, i пра гэта ведаy Сарока. Так што yзломлiваць дзверы неабходнасцi не было. Праyда, на yсялякi выпадак Зондакс меy некалькi адмычак, але яны не спатрэбiлiся. Бусел шчоyкнуy ключом раз, другi, рыпнулi дзверы, сябры хуценька праслiзнулi y невялiкi калiдорчык i адразу, не згаворваючыся, скiнулi абутак.

– З нас атрымоyваюцца неблагiя yзломшчыкi, – прашаптаy Петэрс i хацеy запалiць святло.

– Не трэба, – перахапiy руку Зондакса Бусел, – «узломшчыкi» павiнны бачыць i y прыцемках.

Яны адразу пратэпалi y пакой, агледзелiся. Пiсьмовы стол, што стаяy ля акна, быy завалены паперамi, усе шуфляды, акрамя адной, выцягнуты i валялiся на падлозе. Трохдзверная шафа – расчыненая, кашулi, пiнжакi i iншыя рэчы ляжалi побач, на канапе, якая адным бокам была высунута як не на сярэдзiну пакоя.

– Ну i ну! – прысвiснуy Зондакс. – Садом i гамора.

– Парадку y мяне нiколi не было, – пачухаy патылiцу Бусел, – але ж нашыя калегi перастаралiся, – ён машынальна пачаy складваць паперы на стале.

– Вэрхал маглi yчынiць i iншыя, i лепш нiчога не чапаць, няхай застаецца як ёсць, – разважлiва зазначыy Зондакс.

– Калi злачынцы, то нешта ж яны шукалi? – разглядаючы тэлефон, разважаy Бусел. – Толькi службовых папер у кватэры я не трымаy, дзённiкаy не вёy…

– Ты ж iм пра гэта не дакладваy, – усмiхнуyся Зондакс i падаy Буслу гумавыя пальчаткi: – Нам лепш перастрахавацца.

– У сваёй кватэры?.. – адмахнуyся Бусел, якi yжо развiнцiy тэлефон i цяпер засяроджана корпаyся адвёрткай усярэдзiне. – Апарат чысты, анiякiх «жучкоy» няма, – расчаравана yздыхнуy капiтан i паглядзеy на Зондакса.

– Значыць, iнфармацыя пайшла ад твайго «добраахвотнiка», – Петэрс адхiнуy фiранку, агледзеy вулiцу, двор.

– У мяне прадчуванне, што злачынцы «добраахвотнiка» не маглi вылiчыць, пакуль ён не выйшаy на сувязь са мной, – заклапочана прагаварыy Бусел.