Вяртанне з апраметнай

У словах Сушынскага чулася няyлоyная трывога, i Зондакс зразумеy, што лейтэнант нешта замоyчвае, недагаворвае, але дапытвацца i прыспешваць падзеi не стаy.

– Буду рабiць копiю гэтага здымка, калi хочаце, штампану i для Вас, – прамовiy лейтэнант.

– Лаyлю на слове, – заклапочана азваyся Зондакс, якi быy задаволены размовай, нават не спадзяваyся, што адразу так пашанцуе.

Потым пiлi каву, узгадвалi Бусла, некалькi разоy у кабiнет заходзiлi невядомыя, пыталiся Глушакова. Зазiрнуy чарнявы капiтан i незадаволена выпалiy:

– Сушынскi, цябе чакае пракурор.

Петэрс заспяшаyся. Яны развiталiся амаль сябрамi, i yсё ж нейкая няyлоyная перашкода засталася памiж iмi. Петэрсу здалося, што развiтваyся Сушынскi з нейкiм пачуццём вiны, хоць i сiлiyся не паказваць гэтага.

Вулiца сустрэла золкай, калючай макрэддзю, хлёсткiм ветрам i цяжкiмi, свiнцовымi лужынамi на дарозе. Зондакс нацягнуy капялюш ледзь не на самыя вочы, наставiy невялiкi каyнер, быццам гэта магло yратаваць ад стыхii, i подбегам пашыбаваy да суседняга завулка, дзе y машыне чакаy Бусел.

Камiсар быy задаволены першай «вылазкай», а вiдавочная разгубленасць Сушынскага, выклiканая знiкненнем фотаздымка, гаварыла за тое, што яны з Буслам дзейнiчаюць правiльна. Зондаксу вельмi карцела спытацца y Сушынскага, калi i як ён выявiy прапажу, але цiснуць на лейтэнанта яшчэ ранавата. Сышчык сам у роздуме, вось няхай i пакумекае, мо нешта i yзгадае.

– Ну?! – нецярплiва запытаy Бусел, як толькi Зондакс залез у машыну.

– Поyны парадак! – усмiхнуyся Петэрс i весела ляпнуy сябра па плячы. – Парадак, кажу, у танкавых войсках, – заводзячы машыну, напусцiy ён на сябе важнасць, чамусьцi захацелася пакпiць з Бусла.

– Не цягнi жылы, – узмалiyся насуплены капiтан.

– Па дарозе yсё раскажу, – вырульваючы са стаянкi, прагаварыy Зондакс i, крыху счакаyшы, дадаy: – Па-першае, наш аднакашнiк, маёр Сарока, у камандзiроyцы, будзе не раней чым праз тыдзень. Па-другое, Мiкола Сушынскi перадае прывiтанне.

– Ты расказаy яму праyду? – усклiкнуy Бусел.

– Не, толькi частку праyды, – засмяяyся Зондакс. – Здаецца мне, ён хлопец надзейны, i пра цябе yспамiнаy са слязамi на вачах, так што не yсе y мiлiцыi звязаны з мафiяй.

– Я гэтага не казаy, – са злосцю прабурчэy капiтан. – Чым менш людзей будзе ведаць праyду, тым хутчэй мы рассячом гэты гордзiеy вузел.

– Маеш рацыю, – пасур’ёзнеy Зондакс. – Але ж пра галоyнае: Сушынскi згубiy фотаздымак.