Вяртанне з апраметнай

Дарэчы, наконт яго y мяне прапанова: давай раскажам Алесю праyду, як нi круцi, а свой чалавек у аддзеле патрэбен.

– Мне б не хацелася рызыкаваць…

– Ты хацеy сказаць – падстаyляць Сароку? – рашуча перапынiy Бусла Зондакс. – Папярэджваю апошнi раз: не крыyдзi сяброy…

Было адзiнаццаць гадзiн, калi Зондакс пастукаy у дзверы кабiнета з шыльдай, на якой яшчэ значылася прозвiшча Бусла.

«Гэта добры знак», – толькi падумаy ён, як за спiнай прагучаy зычны голас:

– Вам каго? Маёра Сарокi няма.

Зондакс няспешна павярнуyся.

Перад iм стаяy чарнявы хлопец гадоy дваццацi пяцi i yважлiва пазiраy на яго шырока расплюшчанымi вачыма. Карычневы свiтэр аблягаy шырокiя пакатыя плечы i добра падкрэслiваy спартыyную постаць.

Зондакс адразу пазнаy аднаго з сышчыкаy, што быy на фотаздымку з Буслам. Вiдавочна, Петэрса таксама пазналi, бо y наступную хвiлiну рашучая патрабавальнасць знiкла з твару хлопца, ён прыхiльна yсмiхнуyся:

– Я Вас памятаю, Вы былi на пахаваннi капiтана Бусла.

Сышчык глядзеy на Зондакса з цiкаyнасцю i непрыхаванай павагай.

– Правiльна, – задаволена адказаy Зондакс, яму было прыемна, што яго yзгадаy гэты малады, прыгожы сышчык. – Я – Петэрс Янавiч Зондакс, – адрэкамендаваyся ён i з горкiм сумам дадаy: – Шкада, што Сарокi няма, хацелася y агульных рысах даведацца, як iдзе раскрыццё забойства.

– Лейтэнант Сушынскi, – адрэкамендаваyся сышчык i, спахапiyшыся, таропка дадаy: – Што мы стаiм, зойдзем да мяне, пап’ём кавы, заадно i пагаворым.

А маёра Сарокi няма, ён у камандзiроyцы.

Зондакс з цiкаyнасцю зiрнуy на Сушынскага. Шчырая yсмешка, жывыя, пiльныя вочы выклiкалi прыхiльнасць.

«А лейтэнант можа ведаць тое, што i Сарока», – падумаy камiсар, а yголас прамовiy:

– За кубачак гарачай кавы буду yдзячны, – i, iдучы прыцемненым калiдорам, спытаy: – Вас як завуць?

– Мiкалай Iванавiч, – машынальна адказаy Сушынскi i, крыху сумеyшыся, дадаy: – Проста Мiкалай.

У невялiкiм шэрым пакойчыку, якi Сушынскi важна назваy кабiнетам, стаялi два абшарпаныя двухтумбавыя сталы i чатыры крэслы.

Па правую руку ад увахода месцiyся вялiзны сейф, каля стала, за якi yсеyся лейтэнант, – металiчная вешалка. Месца яшчэ заставалася роyна столькi, як разысцiся двум чалавекам.

– Сядайце за стол капiтана Глушакова, яго сёння не будзе, – запрасiy Сушынскi i, дастаyшы з шуфляды стала высакаваты кубак, налiy з графiна вады i апусцiy туды маленькi кiпяцiльнiк.