Вяртанне з апраметнай

Што нi кажы, а ён перакладваy цяжар небяспекi на плечы сябра, i гэта непакоiла, раздражняла. Адказнасць за жыццё Зондакса зрабiлася невырашальнай турботай, ён нi пра што iншае не мог думаць.

– Петэрс, я падумаy i вырашыy, што аднаму разбiрацца yва yсiм усё ж спадручней, менш прыцягваю yвагi. Ты i так дастаткова зрабiy…

Зондакс адразу стаy сур’ёзны, паyнаваты твар яшчэ больш пачырванеy: Петэрс зразумеy, куды хiлiць Бусел.

– Вось, аказваецца, што цябе турбуе! – нядобра прагаварыy камiсар i праз хвiлiну здзеклiва yскрыкнуy: – Хочаш сам разабрацца? Кажаш, аднаму спадручней?

Iх вочы сустрэлiся, Бусел вiнавата yсмiхнуyся.

– Так будзе лепш, – разумеючы, што гаворыць нешта не тое, перасмыкнуy плячыма Бусел.

– Якой лухтой забiта твая галава?! – узрушыyся Зондакс. – Гэта yжо не твая справа i нават не наша. Плявузгаеш, як дылетант, быццам не ведаеш, якая заyсёды бывае кругаверць вакол забойства мiлiцыянера! Раскрыццём займаюцца лепшыя сышчыкi, i мы павiнны дапамагчы, а не дзялiць на тваё i маё. Мяне аберагаць не трэба, калi памятаеш, я не толькi твой сябра, i гэта мой службовы абавязак…

Зондакс сеy побач з Буслам на ложак, паклаy руку на плячо, хацеy яшчэ штосьцi сказаць, але толькi цяжка yздыхнуy i сцiх.

– Андрэй, не муч сябе, – Зондакс прыхiльна паглядзеy на сябра, – ты нi y чым не вiнаваты, для мяне вялiкая радасць – бачыць цябе жывым.

I зноy у пакоi запанавала цiшыня, сябры зразумелi адзiн аднаго.

– Дык з чаго пачнем? – парушыy маyчанне Петэрс.

– Трэба наведаць маю кватэру, – сказаy Бусел. – Неадчэпна праследуе пачуццё, што за мной назiралi i кватэра кiмсьцi праслухоyвалася.

– Пачуццi да справы не прышыеш…

– Па-першае, нiхто не ведаy, што я iду на сустрэчу з «добраахвотнiкам», па-другое, Мароз валодаy усёй iнфармацыяй, нават ведаy пароль.

– Згодзен, толькi што будзем шукаць? – перапытаy Петэрс.

– Калi праслухоyвалi, павiнны застацца сляды, – адказаy Бусел i задумлiва дадаy: – Але галоyнае тое, што y мiлiцыi ёсць чалавек, якi паставiy на мне крыж. Думаю, яго i трэба шукаць.

– Каго-небудзь падазраеш? – насцярожана паглядзеy на Бусла Зондакс.

– Пакуль што не.

– Тады я да цябе на працу, даведаюся агульную абстаноyку, – Зондакс перасеy да стала, дастаy самапiску, занатоyнiк. – Называй прозвiшчы, хто на фотаздымку, акрамя хiба што Сарокi.