Вяртанне з апраметнай

 – I кiнь курыць, трываць не магу цыгарэтнага дыму.

– Затое я магу, – здзеклiва yсмiхнулася Ядзя; цяпер быy той момант, калi яна магла хоць нечым адпомсцiць. – Я думаю не толькi пра работу, але i колькi яна будзе табе каштаваць.

Ядзя чакала, што Калеснiк абурыцца, пачуyшы пра грошы, але выйшла наадварот: ён задаволена пацёр рукi, вочы засвяцiлiся хцiвымi агеньчыкамi.

– За што я цябе люблю, дык за практычнасць, – шчыра засмяяyся Калеснiк. – Работа так сабе, дробязь, аднаго казла трэба прыручыць, а плата… – ён iмгненна замаyчаy i yжо сур’ёзна, быццам да нечага прыцэньваючыся, дадаy: – Калi пашэнцiць, будзем мець столькi, колькi i не снiлася…

– Значыць, ты – многа, я – мала.

А што азначае – «прыручыць»?

– Прыручыць – значыць пераспаць, – жорстка адказаy Калеснiк.

Гэтага Ядзя не чакала. Яна збялелымi вуснамi ледзь прашаптала:

– Калi сам карыстаешся, то не думай, што можаш рабiць з мяне падсцiлку!

– Успомнi студэнцкiя гады, – не зважаючы на палюбоyнiцу, гаварыy далей Калеснiк. – Чым займалася, як зарабляла на жыццё?

– Гэта ты на мне зарабляy, – бездапаможна апусцiлася на пасцель Ядзя, цыгарэта выслiзнула з пальцаy на падлогу, дзе быy дыван.

 – Ты yва yсiм вiнаваты…

– Правiльна! Я вiнаваты! – злосна, трацячы над сабой кантроль, ускрыкнуy Калеснiк. – Аказваецца, гэта я спёр грошы y спячага, гэта мне хацелася купацца y золаце, малочных рэках…

– Хопiць! – Ядзя абхапiла галаву рукамi. – Хопiць!

– Не… Ты yсё ж паслухай, бо сядзець давялося мне, а цяпер сiтуацыя змянiлася.

Прыгадай мiлiцыянера, прыдурка-шафёра… Так што без iстэрык, дарагуша, мне патрэбна надзейная жанчына, у iншым выпадку «казлу» хапiла б i прастытуткi. Будзеш у долi, больш нiчога сказаць i абяцаць не магу, – Калеснiк расцёр падэшвай недакурак. – Спалiш калi-небудзь кватэру…

Ядзя не адказала, яна моyчкi yзнялася, пайшла на кухню, налiла y шклянку каньяку, выпiла. Праз хвiлiну следам прысунуyся Калеснiк i, не гледзячы на палюбоyнiцу, кiнуy на стол канверт:

– Тут адрас, ключ ад кватэры i аванс.

Мае людзi адвязуць i прывязуць.

– Даляры? – раптам праявiла цiкаyнасць Ядзя; каньяк хутка i мякка закружыy галаву, i прапанова Калеснiка yжо не здавалася брыдкай i абсурднай.

– Яны.

Калi за Калеснiкам зачынiлiся дзверы, Ядзя пералiчыла грошы, пайшла y залу, адчынiла секцыю, дастала бялiзну i намацала патаемны замок у схованцы. Адамкнула, выцягнула важкую скарбонку, беражлiва паклала грошы, потым склала yсё, як было, i вярнулася y спальню.