Вяртанне з апраметнай

– Не зарывайся, ведай сваё месца, – у твар прасiпеy Калеснiк i правёy вострым вiдэльцам па адной шчацэ, потым па другой. – Можа, крышку папсаваць твой глянец? Не мне – дык нiкому…

Ядзя заплюшчыла вочы, страх працяy цела, бо ведала, што ад гэтага чалавека можна чакаць усяго, ён слоy на вецер не кiдае. Яна заплюшчыла вочы i, стрымлiваючыся, цiха заплакала.

– Не скуголь! – злосна рыкнуy Калеснiк i адштурхнуy Ядзю ад сябе. – Гарэлку давай!

Ядзя таропка падхапiлася на ногi, дастала з шафкi пачатую бутэльку каньяку, паслужлiва, са згаслымi вачыма, налiла y шклянку, падала Калеснiку i нясмела прагаварыла:

– Ты ж, мабыць, за рулём.

– Не бяда, – рагатнуy Калеснiк i, каyтануyшы каньяк, працягнуy пустую шклянку гаспадынi. – Нох айн маль!

Ядзя зноy налiла i паставiла бутэльку на стол.

– Ты снедай, а я прыбяруся.

– Дзвярэй не зачыняй, – закусваючы, загадаy Калеснiк, – я па справе, трэба пагаварыць.

Ён увайшоy у спальню амаль услед за Ядзяй i адразу абняy за плечы, прытулiyся, балюча сцiснуy грудзi.

– Не трэба, я не магу вось так… – усхлiпнула жанчына, нясцерпны смутак агарнуy душу.

– Затое я магу, – пажадлiва зашаптаy Калеснiк i бесцырымонна пiхнуy Ядзю на ложак…

Пасля яны доyга моyчкi ляжалi. Ядзя была прынiжана, адчувала неyтаймавальную злосць на Калеснiка, i yсё ж у гэтую хвiлiну яе турбавала прычына ягонага вiзiту.

– Гэта yсё цi чаго яшчэ захоча ваша мiласць? – здзеклiва спытала яна.

Калеснiк прыyзняyся i yважлiва зiрнуy ёй у вочы. Ядзя нiколi не магла вытрымаць гэтага пранiзлiвага погляду яго чорных вачэй.

– Сёння y мяне сустрэча з вельмi патрэбным чалавекам, хачу, каб ты была са мной.

– Сёння не магу, еду да бацькоy, дачка там…

– А я кажу, што ты мне патрэбна! – зласлiва прасiпеy Калеснiк i балюча сцiснуy яе плячо.

– Серж, мне балiць, – умольна yздыхнула Ядзя.

– Вось бачыш, – Калеснiк нахiлiyся, пацалаваy у шчаку i памякчэлым голасам сумна дадаy: – Ты нагадала iмя, якiм калiсьцi мяне ахрысцiла, значыць, памятаеш i yсё наша! – ён рэзка падхапiyся, апрануyся i зашпацыраваy па пакоi.

Ядзя вельмi добра ведала гэтага чалавека i разумела, што, калi ён нешта задумаy, нiякiя адгаворкi не дапамогуць. Толькi яна не дзяyчынка, за» дзякуй» нiчога рабiць не будзе, няхай раскашэльваецца… Ядзя выцягнула цыгарку, прыпалiла.

– Што маyчыш? – спынiyся Калеснiк.