Вяртанне з апраметнай

Парывiста-патрабавальны званок раптам сцiх, але праз некалькi хвiлiн зноy ажно зайшоyся нудлiвым пералiвам. Так i не дачакаyшыся гаспадара, Бусел басанож пратэпаy у калiдор, зняy слухаyку.

– Ну ты i любiш надавiць на масу! – адразу пазнаy госць голас Зондакса.

– Не чуy, як ты пайшоy, – здзiвiyся капiтан. – Чаму не пабудзiy?

– Ты так салодка спаy пасля «ляснога санаторыя», – засмяяyся Петэрс i жвава, па-начальнiцку дадаy: – Хвiлiн праз дваццаць выходзь на вулiцу, зоймемся тваiмi, а дакладней, цяпер нашымi справамi… У халадзiльнiку знойдзеш бутэрброды, чай на плiце.

– А кватэра?

– Ключы на кухонным стале.

Слухаyка рэзка запiкала, i Бусел, кладучы яе на месца, незадаволена прабурчаy:

– Распанеy, не можа падняцца на сёмы паверх, я yсё ж госць…

Хутка Бусел зразумеy, чаму Зондаксу не хацелася заходзiць па яго y кватэру. Разгадка была y лiфце, якi не працаваy. Непадалёк ад пад’езда капiтан убачыy Петэрса, якi yвiшна працiраy шкло y»жыгулях» жоyтага колеру. Убачыyшы Бусла, Зондакс радасна махнуy рукой i, счакаyшы, пакуль сябра падыдзе, задаволена yскрыкнуy:

– Буду тваiм асабiстым шафёрам, згода?

– За якую плату? – падтрымаy жарт Бусел.

– Пагодзiмся, – падмiргнуy Петэрс, – толькi май на yвазе, што я цяпер не толькi шафёр, але i целаахоyнiк.

– Грошы ёсць, мой вайсковы сябрук не паскупiyся, паyгода можна не працаваць, так што будзем трацiць Марозавы грошы.

Па небе неслiся чорныя дажджавыя хмары, няласкавы вецер шкамутаy каржакаватыя, галiнастыя каштаны, iрваy з iх зжаyцелую лiстоту.

– Надвор’е не песцiць, – завёyшы рухавiк, зябка перасмыкнуy плячыма Петэрс, – хутка лiстапад, а там i матухна-зiма.

– Перазiмуем, – шматзначна yздыхнуy Бусел i запытальна паглядзеy на Зондакса. – Якiя планы?

– Будзем ствараць легенду, – Петэрс уключыy перадачу i пацiху пачаy вырульваць на дарогу. – Ты павiнен мець рыжскую прапiску, работу i стаяць на вайсковым улiку.

– Мо занадта перастрахоyваемся? Мяне yсё ж лiчаць нябожчыкам.

– Менавiта таму i трэба yсё прадугледзець. Ты зачапiy не простых лiхадзеяy i наркаманаy, за плячыма людзей, з якiмi табе давялося сутыкнуцца, – арганiзацыя з наладжанымi сувязямi, з добра пастаyленай аховай, асабiстым унутрыарганiзацыйным «НКУС». Жартачкi строiць яны не будуць i пiсаць скаргi на iмя пракурора таксама. Разбяруцца самi, а як гэта робяць, ты yжо адчуy на сваёй шкуры.