Вяртанне з апраметнай

– Гавары ясней, – зноy напаyняючы фужэры, ускiнуy на сябра здзiyлены позiрк Петэрс.

– Цяпер я – не я, – дастаючы з кiшэнi пашпарт, з адценнем разгубленасцi, нават пагарды, удакладнiy Бусел. – Перад табой уласнай асобай Мiкалай Фёдаравiч Мельнiк, як кажуць, прашу шанаваць i мiлаваць.

Петэрс прамаyчаy. Бусел зразумеy гэтае маyчанне па-свойму i пачаy няспешна, падрабязна расказваць сваю гiсторыю…

Петэрс не зводзiy з сябра yсхваляваных, прамянiстых вачэй. Ён яшчэ i яшчэ налiваy у фужэры, у нейкiя моманты падскокваy на ногi, сiлiyся пра нешта спытаць, але нi разу не перапынiy сябра, толькi стрымана падтакваy, кiваy галавой, быццам сам быy усяму сведкам.

– I вось я тут, – скончыy Бусел расказ, i нешта падобнае на yсмешку мiльганула на ягоным засяроджаным твары. – Прабач, што выбраy цябе, але ты сышчык i разумееш, што без дапамогi i надзейнага прыкрыцця я не змагу нiчога зрабiць.

– Ты, Андрэй, зрабiy разумна, што прыехаy да мяне, – напiхваючы пахучым тытунём курыцельную трубку, зазначыy Петэрс.

 – Па-першае, я забяспечу табе y Беларусi надзейнае, а галоyнае, афiцыйнае прыкрыццё, а па-другое, у мяне водпуск i тры тыднi буду y поyным тваiм распараджэннi, сумяшчу прыемнае з карысным. Веранiка з сынам ужо дзесяць дзён у цешчы, у мястэчку Ракаy, што пад Мiнскам, i я туды навастрыy лыжы. Дык нам па дарозе, давязу з шыкам.

Петэрс Зондакс i Андрэй Бусел калiсьцi разам вучылiся y акадэмii мiлiцыi y Мiнску. Цяпер Зондакс быy камiсарам палiцыi, узначальваy адзiн са шматлiкiх рыжскiх камiсарыятаy.

Менавiта гэтая акалiчнасць у першую чаргу i падштурхнула Бусла прыехаць сюды – Зондакс больш, чым хто, можа дапамагчы.

Нечаканы парыy золкага, халаднаватага ветру моцна штурхануy незачыненую фортку так, што забразгатала шкло, i самаyладна yварваyся y пакой, падхапiy блакiтную цюлевую занавеску, што прыкрывала акно, i iмгненна ператварыy яе y ветразь, сыпануy на твары сяброy калючай вiльгаццю. Петэрс таропка зачынiy фортку, занавеска павольна, быццам незадаволеная тым, што y яе забралi крылы, вярнулася на сваё месца, i толькi люстра, якую зачапiy Петэрс, яшчэ нейкi час дзынкала растрывожанымi крыштальнымi ледзяшамi.

Сябры заседзелiся дапазна. Спярша абмяркоyвалi падзеi, што адбылiся з Буслам, разважалi, што рабiць далей, потым гаварылi пра жыццё, узгадвалi гады вучобы, сяброy i знаёмых. Леглi спаць далёка за поyнач.

Ранiцай Бусла, якi спаy на канапе y зале, пабудзiy тэлефонны званок. Бусел, прачнуyшыся, чакаy, калi да тэлефона падыдзе Петэрс.