Танцавальны марафон

Яна даyно змiрылася з роляй палюбоyнiцы, нават знайшла Сiдоркiна вабным у мудрасцi i хiтрасцi, але прывыкнуць да ягоных вiльготных, лiпучых далоняy было звыш ейных сiл. Каханак адхiснуyся, быццам адчуy, што нешта зрабiy не так, i паклыпаy да тэлефона.

– Закажу сняданак. Што табе, дарагая?

– Апельсiнавы сок, – не адрываючыся ад iлюмiнатара, з палёгкай уздыхнула Галiна.

Увагу прыцягнула чарада дэльфiнаy. Высока выскокваючы з вады i падстаyляючы сонцу блiскучыя чорныя спiны, яны неслiся зводдаль карабля, быццам навыперадкi.

– Дэльфiны? – здзiвiyся, падышоyшы, Сцяпан Кузьмiч i зноy спавiy рукамi Галiнiну талiю паверх халата. – Значыцца, хутка зямля, Лас-Пальмас.

Быццам у пацверджане слоy Сiдоркiна, на небакраi y гарачым водсвеце ранiшняга сонца yзнiкла невялiкая белая лодка са звiслымi, зморшчанымi ветразямi.

– Якая прыгажосць! – прашаптаy Сiдоркiн i пасля невялiкай паyзы голас яго здрыгануyся: – Я прашу цябе стаць маёй жонкай…

«Вось ягонае архiважнае!» – падумала Галiна, i ледзь прыкметная пераможная yсмешка кранула вусны.

Галiна Александровiч не магла хiтрыць з сабой: яна yпотайкi чакала гэтай хвiлiны, спадзявалася i марыла пра багатае замежнае жыццё… I, зрэшты, дачакалася! Але яна не магла паказаць сваёй радасцi, Сiдоркiн павiнен зразумець, што не ён яе ашчаслiвiy, а яна яго… І потым, наколькi шчыры ён у сваёй прапанове? Не дарэмнай была трывога – iншым разам Галiне здавалася, што палюбоyнiк вядзе з ёй нейкую гульню.

– Ты хочаш, каб я стала Сiдоркiнай? – трымаючыся як мага спакайней, працягваючы стаяць да каханка спiнай, наyмысна халодна спытала Галiна.

– Не-не! – таропка, са сполахам у вачах запярэчыy Сцяпан Кузьмiч. – Гэта не абавязкова, ты можаш не мяняць прозвiшча, я на yсё згодны…

– Нават так?!

– Для мяне ты – царыца, князёyна! Я yвесь свет кiну да тваiх ног!

– Не люблю я слова «царыца»! – кпiла Галiна. – Быццам усё, i адначасова – нiчога, а князёyна – як гразёyна…

– Буду зваць, як захочаш, – узрушана кляyся расчырванелы Сiдоркiн, у гэтую хвiлiну ён баяyся аднаго – ейнай адмовы.

– Графiня – лепш! – ледзь не рассмяялася Галiна. Яна нават уявiць не магла, што Сiдоркiн сур’ёзна вядзе гэтую бязглуздзiцу.

– Канечне, графiня! – узнёсла yскрыкнуy Сцяпан Кузьмiч, за плечы павярнуy Галiну да сябе i, цалуючы, нечакана апусцiyся на каленi. – У Лас-Пальмасе i павянчаемся.