Танцавальны марафон

З пэyнага часу Галiна атрымлiвала вялiкую асалоду i задавальненне ад таго, што, не лiчачы, магла трацiць грошы Сiдоркiна. Ёй хацелася трацiць як мага больш, ведала: такога шанцу больш можа не быць.

На верхняй палубе адбiлi склянкi, Сiдоркiн заварушыyся, расплюшчыy вочы. Рудаватыя вейкi затрымцелi i зноy з цяжкасцю заплюшчылiся, быццам не жадалi, каб гаспадар прачынаyся. Сiдоркiн сеy у ложку, пацягнуyся, памацаy рукой месца, дзе спала каханка, i, не знайшоyшы Галiны, усхапiyся. Сон як рукой зняло. Але, убачыyшы яе каля iлюмiнатара, вiнавата yсмiхнуyся:

– Напужала, падумаy – уцякла…

– Уцякаць трэба было раней, – шчыльней загарнулася y махровы халат Галiна i з сумам дадала: – Не русалка, а роля тапельца не для мяне… А ты спi, рана яшчэ.

Нечакана Галiна злавiла сябе на думцы, што Сiдоркiн ёй – неабыякавы. Яна па-харошаму шкадуе гэтага yжо немаладога чалавека, якi жыццё пражыy, а свайго гнязда так i не звiy. Узгадала сяброyку Марыю Казакову, якая на падпiтку скардзiлася, што на яе клююць толькi мужчыны y пагонах i часцей – мiлiцыянеры, а на яе, Галiну, – багатыя.

«Што багатыя – то праyда, – падумала Галiна i, пазiраючы на зморшчаную патылiцу Сiдоркiна, уздыхнула: – Багатыя i старыя… Добра было б, каб гэты Сцяпан Кузьмiч быy гадоy на пятнаццаць маладзейшы…»

– Ты yчора абяцаy паведамiць мне нешта важнае, – стрымана нагадала Галiна i адчула, як нешта сцялася yсярэдзiне, нават дыхаць стала цяжэй.

Каб не выдаць хвалявання, крутнулася да iлюмiнатара i высунула левую руку вонкi.

Пругкi вецер адразу шуснуy з далонi y рукаy халата, адтуль свавольным халадком слiзгануy па гарачых грудзях. Гэта крыху супакоiла, хваляванне знiкла.

– Можа, пачакаем да Лас-Пальмаса? – неахвотна азваyся Сiдоркiн.

– Як хочаш, – раздражнёна, з вонкавай абыякавасцю кiнула Галiна.

Яшчэ два тыднi таму яна нi за што не даравала б гэтага Сiдоркiну, але цяпер, калi ведала, хто ён на самай справе, прыкусiла язык. Калi y Мiнску яна ставiлася да каханка трошкi зняважлiва: без прычыны магла абразiць, на людзях назваць старым мухаморам цi яшчэ як, то цяпер рабiць гэта пабойвалася.

Нават не пабойвалася, а хутчэй цешыла сябе надзеяй, што Сiдоркiн пры добрах ейных паводзiнах можа i паyгода, i нават год быць з ёй. А за гэты час яна зробiць усё, каб стаць багацейкай.

– Прабач, дарагая, – нечакана дыхнуy у патылiцу Сiдоркiн, – гэта мой сюрпрыз…

Сцяпан Кузьмiч абняy яе за талiю, рукi слiзганулi за пазуху. Галiну быццам токам працяло.