На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Танцавальны марафон» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Детективы, Зарубежные детективы. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Танцавальны марафон

Автор
Дата выхода
31 мая 2022
🔍 Загляните за кулисы "Танцавальны марафон" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Танцавальны марафон" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Виктор Правдин) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Падзеі рамана пачынаюцца з навагодняга балю-маскараду 1910 года ў палацы генерал-губернатара г. Мінска. Малады афіцэр ваенна-марскога флоту граф Сяргей Аляксандраў тайна ад бацькоў пакідае баль і сустракаецца з каханай. Маладыя спяшаюцца ў царкву, пасля вянчання вяртаюцца на баль і абвяшчаюць аб шлюбе. Для бацькоў Аляксандрава гэта стрэс, для астатніх – навагодні жарт… Аўтар праводзіць сваіх герояў праз падзеі рэвалюцыі 1917 года, ганенні ў 30-я гады, “пражскую вясну” 1968 года, развал Савецкага Саюза і, нарэшце, нашы дні.
📚 Читайте "Танцавальны марафон" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Танцавальны марафон", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Ён некалькi разоy спрабаваy дацягнуцца i да абруса, але лапа застывала напаyдарозе, драпануць матэрыю рыжы пабойваyся, напэyна, за гэта ён неаднойчы атрымоyваy лупцоyку.
– Бач, як просiць, – лагодна прабасiy гаспадар i, падчапiyшы вiдэльцам ладны кавалак мяса, кiнуy пад лаyку.
Ката быццам ветрам здзьмула: праз iмгненне ён знiк за занавескай са здабычай у зубах.
– Ну, дай Божа, заyтра тожа, паслязаyтра i кожны дзень, – на адным дыханнi выпалiy Сiyцоy i, расправiyшы вусы, выпiy.
– А нашыя блюсцiцелi п’юць, хоць i за рулём, – гаспадар храбуснуy агурком i, быццам разважаючы yголас, стрымана дадаy: – Хаця хлопцы добрыя, сваiм бяды не робяць… – ён яшчэ выпiy, падклаy на Хмараву талерку смажанага мяса. – А на трасе парадак трымаюць, ведаюць як…
– Прыкусi язык, плявузгала, не то Папруга яго прышчэмiць!.. – пачуyся з-за занавескi, за якой схаваyся руды кот, голас гаспадынi.
– Гэ-э-ты мо-о-жа, – хутка п’янеючы, рагатнуy Сiyцоy i распрамiy спiну. Здалося, ён стаy вышэйшы на цэлую галаву. – Барысавiча на крывой кабыле не аб’едзеш, хiтрун, якiх пашукаць… І прынцыповы…
Хмара, што называецца, уплятаy за абедзве шчакi салату з запраyленых смятанай памiдораy i гуркоy, слухаy гаспадара i думаy пра тое, як можа чалавек быць адначасова i хiтры, i прынцыповы. Ён вырашыy пакуль што не задаваць пытанняy, дачакацца, калi Сiyцоy стане больш дасцiпным.
– Памятаеш шафёра з дровамi? – падала голас жонка Сiyцова.
– Тых, хто абмiшурыy Папругу, на пальцах пералiчыць, – засмяяyся гаспадар, – але той шафёр – прайдзiсвет з прайдзiсветаy!
У iнтанацыi Сiyцова Хмара yлавiy непрыхаваны недавер да сталiчнага мiлiцыянера. Было вiдавочна, што Сiyцоy хоча расказаць пра гэты выпадак, але што, калi нечым нашкодзiць участковаму?
– Я дрэннага маёру не жадаю, – заiнтрыгаваны размовай мужа i жонкi, зазначыy лейтэнант, – мяне цiкавiць толькi «мой» шафёр…
– Ну, калi так, павесялю сталiчнага госця, – зноy пацягнуyся да бутэлькi Сiyцоy, напоyнiy свою чарку.
– Ты б не налягаy на гарэлiцу, – папярэдзiла нябачная гаспадыня, – нарумзаешся раней часу.
Рука Сiyцова здрыганулася, завiсла над сталом. Ён зiрнуy на гадзiннiк, пачухаy патылiцу i адсунуy чарку, пiць не стаy.











