На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Танцавальны марафон» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Детективы, Зарубежные детективы. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Танцавальны марафон

Автор
Дата выхода
31 мая 2022
🔍 Загляните за кулисы "Танцавальны марафон" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Танцавальны марафон" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Виктор Правдин) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Падзеі рамана пачынаюцца з навагодняга балю-маскараду 1910 года ў палацы генерал-губернатара г. Мінска. Малады афіцэр ваенна-марскога флоту граф Сяргей Аляксандраў тайна ад бацькоў пакідае баль і сустракаецца з каханай. Маладыя спяшаюцца ў царкву, пасля вянчання вяртаюцца на баль і абвяшчаюць аб шлюбе. Для бацькоў Аляксандрава гэта стрэс, для астатніх – навагодні жарт… Аўтар праводзіць сваіх герояў праз падзеі рэвалюцыі 1917 года, ганенні ў 30-я гады, “пражскую вясну” 1968 года, развал Савецкага Саюза і, нарэшце, нашы дні.
📚 Читайте "Танцавальны марафон" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Танцавальны марафон", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Сексуальна-заклапочаная фiрма «Венера» – не апошнi вiнцiк у справе, i таму я хачу ведаць: колькi там пазаштатных кансультантаy, такiх, як Александровiч i Казакова? Хто за yсiм гэтым стаiць? Думаю, пасля сустрэчы з сястрой Шапавалава не трэба тлумачыць, якiя кансультацыi арганiзаваныя пад дахам фiрмы. Адным словам, трэба сабраць поyнае дасье на дзейнасць «Венеры», яе кiраyнiкоy i заснавальнiкаy.
– Мне б каго з сышчыкаy – у памочнiкi, – папрасiy Хмара i нечакана дадаy: – І наогул, я думаю, што «Венерай» лепш займацца мiлiцыi нораваy.
– Будуць памочнiкi, – адмахнуyся Мiкулiч. – Спярша высветлiце yсё самi. З’ездзiце y камандзiроyку y Бягомль, а там i паглядзiм, цi тую кашу варым, цi нам яе есцi…
– Зразумела, – заспяшаyся Хмара.
– І яшчэ адно, – Мiкулiч уважлiва паглядзеy на лейтэнанта. – Ты выпадкова не пытаyся y сына Шапавалава наконт алергiчных хвароб бацькi? Нешта магла ведаць i Казакова, яна ж доктар.
Хмара прыпынiyся.
– На гэта павiнны былi адказаць эксперты.
– Ужо зрабiy, – пагадзiyся Мiкулiч, – спытаy, бо хацеy сэканомiць час.
10
Хмара толькi паспеy палiць зялёны стрыжань невядомай раслiны, што расла y гаршчэчку, як у кабiнет уварваyся Мiкулiч. Такiм лейтэнанту бачыць начальнiка яшчэ не даводзiлася. Падпалкоyнiк моyчкi выхапiy з рукi лейтэнанта шклянку з рэшткамi вады i нервова сунуy таyставаты стос папер, перацiснуты y верхнiм кутку сашчэпкай.
– Чытай! – Мiкулiч тыцнуy тоyстым пальцам y сярэдзiну аркуша i, заклаyшы рукi за спiну, нервова зашпацыраваy па кабiнеце.
«4 жнiyня 199… года апоyначы грамадзянка Казакова Марыя Васiльеyна звалiлася з балкона асабiстай кватэры. Смерць наступiла iмгненна…»
Рука з паперамi здрыганулася, Хмара yзняy на Мiкулiча шырока расплюшчаныя вочы.
– Я пайшоy ад яе каля адзiнаццацi вечара, – з адчаем прагаварыy лейтэнант i, шукаючы падтрымкi, а найболей апраyдання, паспешлiва дадаy: – Яна была y добрым настроi, некага чакала… – Хмара раптам замаyчаy i, унiкаючы калючых Мiкулiчавых вачэй, нервова кусаючы вусны, роспачна yздыхнуy: – Не yсё пра нашую сустрэчу з Казаковай я расказаy… Тое не тычылася Шапавалава, але ж цяпер так павярнулася, што yсялякая дробязь можа мець значэнне.











