На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Парыж, Эйфелева вежа і…» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Детективы, Современные детективы. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Парыж, Эйфелева вежа і…

Автор
Дата выхода
16 июня 2023
🔍 Загляните за кулисы "Парыж, Эйфелева вежа і…" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Парыж, Эйфелева вежа і…" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Виктор Правдин) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Раман вядомага беларускага пісьменніка Віктара Праўдзіна з прываблівай назвай “Парыж, Эйфелева вежа і…” – пра наш супярэчлівы час. Лёс звычайнага чалавека, які жыве ў ХХІ стагоддзі, займаецца бізнесам, пададзены аўтарам у захапляльнай форме. А пачынаецца твор банальнай гісторыяй. Галоўны герой Алесь Гурскі вяртаецца з камандзіроўкі, жонка Люся ў гэты час яго не чакае… Напоўніцу разгортваецца жыццё і селяніна, і бізнесмена, і прадпраймальнікаў: ад галоўных рэдактароў газет і старшыні СПК, ад пастуха, пастушкі і трактарыстаў да чыноўнікаў з дэпутацкім мандатам. Развагі пра чалавечыя адносіны, дзе ёсць каханне і здрада, пра апантаную працу сапраўдных хлебаробаў, пра тых, хто без “украсці і выпіць” жыць не можа, а таксама пра дагэтуль не знішчаных “браткоў”. Кропка аповеду ставіцца… у Парыжы! Адрасавана нашаму сучасніку з пажаданнем добрага настрою.
📚 Читайте "Парыж, Эйфелева вежа і…" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Парыж, Эйфелева вежа і…", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Цiхан – гаспадар, i сямейнiкi часцей на iм i нуду, i крыyду спаганяюць… Бывае, i я траплю пад гарачую руку Валянцiны Пятроyны, цешчы даражэнькай, але ж цесць заyсёды першым удар трымае…»
Развагi перапынiy вадзiцель эвакуатара. Ён шпарка выйшаy з майстэрнi i, махаючы рукой, быццам адпiхваючы некага ад сябе, ледзь не крычаy:
– Прыехаy за машынай, а тут адны запчасткi… Гэтак не пойдзе… Плацiце грошы за выклiк, i разбяжымся…
Пануры Гурскi, спрабуючы змякчыць канфлiкт i настаяць на сваiм, строга сказаy:
– За выклiк заплачу, але спачатку хачу з тваiм шэфам перагаварыць…
– Я i ёсць шэф… Мой эвакуатар не служба дастаyкi! Даеду да першага «гаёвага» i застануся без правоy…
Дабрынкiн у гэтай сiтуацыi не мог, не хацеy заставацца староннiм назiральнiкам.
– Алесь Пятровiч, дазвольце я заплачу…
Ён подбегам кiнуyся да шафёра, выцягнуy партманет, разгарнуy, умольна зiрнуy на вадзiцеля эвакуатара:
– Колькi?..
– Яшчэ не хапала, каб за мяне плацiлi!.
Вадзiцель убачыy грошы i вокамгненна запусцiy тоyстыя пальцы y партманет старшынi, выхапiy некалькi паперак… Калi yбачыy, што гэта даляры, яго твар прасвятлеy:
– Дзякуй, мiл чалавек… Гэтага на салярку хопiць… Ён спрытна шмыгнуy у машыну, крута развярнуyся, падмiргнуy ашаломленаму Гурскаму i, па-блазенску рагатнуyшы, крыкнуy Дабрынкiну:
– Пакедава, селянiн… Калi зразумееш, што ссохне тая рука, што сабе не спрыяе, будзеш жыць яшчэ лепш… Ха-ха-ха…
Дзмiтрый Дзмiтрыевiч стаяy прынiжаны i прысаромлены.
– Пуста! Эх, зяцёк, зяцёк! Разумны наперад не прэцца, а ты i сваё, i людскае гатовы прафiнцiць…
– Мае грошы, што хачу…
– Канешне ж, твае!.. – спакойны дасюль, ускiпеy Цiхан. – Гэта ж з табой разлiчыyся Юрка-жабнiк за рамонт «лексуса»?… Гэта ж ты па начах…
– Дзядуля, – гукнула Насця, i Цiхан, як спатыкнуyся, праглынуy набалелае, што даyно iрвалася з душы.
Ён торкнуy зяцю y рукi пусты партманет, нахiлiyся i шэптам прасiпеy у вуха:
– Паперкi заакiянскiя мной заробленыя… Яны yнучцы прызначалiся на вучобу, i Марыя павiнна была iх прыхаваць… А вось як даляры аказалiся y тваiм дзiравым кашальку?..
Цiхан хацеy яшчэ нешта сказаць, але yбачыy унучку i заспяшаyся y майстэрню. З-за ангара выехала машына, i твар Дабрынкiна расплыyся задаволенай yсмешкай.











