Парыж, Эйфелева вежа і…

– Два мядзведзi y адной бярлозе не месцяцца, – горка прамовiy Дабрынкiн i нечакана прапанаваy: – Алесь Пятровiч, пойдзем на мехдвор, там i вырашым, што рабiць: выклiкаць эвакуатар, рамантаваць машыну цi судзiцца… А мо грошамi возьмеце?.. Дасталi… Я на yсё згодны…

– Што значыць «дасталi»?.. І як гэта, позна эвакуiраваць? – гнеyна абурыyся Гурскi. – Знявагу цярпець не буду. І я Вам не мядзведзь!..

– Вы нi пры чым, – паспрабаваy усмiхнуцца старшыня. – Доля прымацкая – доля сабачая… Пастух – цесць… Мядзведзi, бярлога – гэта пра мяне i яго… А статак кароy мая дачка пераганяла, дзеда падмяняла… Хоць круць-верць, хоць верць-круць, а перад Вамi мая вiна… І як бацькi, i як старшынi…

– Занадта yсё заблытана i незразумела, – насцярожана сказаy Алесь.

– Што тут незразумелага? – прымiрэнчым тонам буркнуy Дабрынкiн. – Сцяпан – iмя, Цiхан – прозвiшча… У вочы – Сцяпан Іванавiч, за вочы – Цiхан. Я y калгасе трэцi год i пакуль сваёй хаты не маю, жыву y жончыных бацькоy.

Гурскi нечакана адчуy сябе падманутым, загнаным у кут. Само склалася цi Дабрынкiн наyмысна склаy абставiны так, што цяпер Алесь вымушаны прытрымлiвацца правiл з выгляду добранькага, часам празмерна yслужлiвага старшынi? А яшчэ гэты мядзведзяваты цесць… Няyжо ён насамрэч задумаy адрамантаваць «мерседэс»?.. Але выбару yжо не было.

– І сапраyды, – заспяшаyся Гурскi, – хачу паглядзець на сваю машыну i, зрэшты, скончыць гэты маскарад…

11

Спякотны летнi дзень пацiху саступаy месца мяккаму цёпламу вечару, i лёгкi ласкавы вятрыска yжо навейваy з блiзкага возера ледзь улоyную прахалоду. Пасля душнага кабiнета Гурскаму нечакана захацелася кiнуцца, нырнуць у серабрыстую азёрную прахалоду i плыць пад вадой да стомы, плыць, на колькi хопiць дыхання.

– Эх, добра было б пакупацца, – быццам адчуyшы настрой Алеся, ажывiyся Дабрынкiн, – вадзiчка што трэба… І стому знiмае, i настрой паляпшае.

– Спярша y майстэрню, а потым вiдаць будзе, – рэзка адмовiyся Гурскi.

Пры iншых абставiнах ён першы прапанаваy бы пайсцi на возера, але цяпер нават у дробязях не хацеy пагаджацца з Дабрынкiным.

– Калi так, мой конь напагатове, – з напускной бравадай сказаy старшыня i накiраваyся y двор канторы, дзе y цяньку пад разгалiстым дубам чорнай мацiцай задзiрлiва паблiскваy новенькi «крайслер».