Парыж, Эйфелева вежа і…

 – Сапраyдны бiзнесмен з паветра капейку выцягне. Але што Юрка? Маёй справай займiцеся!..

– Мы, – Дабрынкiн зiрнуy на гадзiннiк, – амаль тры гадзiны займаемся вашай праблемай, i можаце не хвалявацца, машына будзе як новенькая, не пазнаеце. А вось мяне цiкавяць сягонняшнiя алiгархi… Цi думаеце вы аб хлебаробе, аб дзецях нашых, якiх жыццю вучыць спекулянцкая фiласофiя?..

– Чорт ведае што! – ускрыкнуy Гурскi. – Развялi дэмагогiю, зубы загаворваеце, а тым часам нехта «мерседэс» рамантуе?

У вокны зазiрнула аслабелае за дзень абыякавае сонца, i y гэты момант надрыyна рыпнулi дзверы, у кабiнеце неяк адразу пацямнела.

– Дзiмка, у дарожным здарэннi сто працэнтаy мая вiна… «Мерседэс» аднаyлю… Трэба новае лабавое шкло i правае люстэрка.

– Не Дзiмка, а…

– Вы мяне што, за дурня трымаеце? – ускiпеy Алесь. – На месцы здарэння гэтага чалавека не было… Плашч той самы, а пастух быy удвая меншы.

Ён больш не хацеy слухаць дабрынкiнскае словаблудства i, падышоyшы да барадатага, трошкi цiшэй дадаy:

– І не толькi пастух вiнаваты! Так, Дзмiтрый Дзмiтрыевiч? Прачытайце шаноyнаму, што y акце напiсана…

– Ты, Сцяпан Іванавiч, iдзi i не хвалюйся… Усё будзе о’кей, – хаваючы y сейф графiн з настойкай, паспрабаваy супакоiць пастуха Дабрынкiн.

– Што значыць «iдзi»? – набатам пад самай столлю прагучаy сярдзiты голас пастуха; ён зрабiy нервовы крок наперад, у глыбока запалых насцярожаных вачах мiльгануy рашучы нядобры агеньчык. – Сказаy зраблю, значыць, зраблю!..

Пастух нiчога больш сказаць не паспеy. Сакратарка хуценька забегла y пакой, учапiлася y плашч i пацягнула волата да дзвярэй.

– Тата, пойдзем. Дзiма yсё зробiць. Зробiць, як ты хочаш… І з Юркам пагаворыць…

Убачыyшы жанчыну, пастух iмгненна yнурыy галаву y плечы i цiха паплёyся на выхад. Старшыня з палёгкай yздыхнуy, выцер насоyкай твар, шыю i выцягнуy з кiшэнi мабiльны тэлефон.

– Нiкому тэлефанаваць не трэба, я выклiчу эвакуатар з Мiнска, з сервiснага цэнтра, – катэгарычна заявiy Гурскi.

– Позна эвакуiраваць… – данёсся з калiдору грамавы голас.