Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Хотинининг бу тахлит муомаласи Турғун Ғаниевични бироз довдиратди. У Зулайҳо бошини эгиб қолса керак, деб ўйлаганди, аммо у худди отаси тириклигидагидай бурро-бурро гапирди. Ҳатто эрига таҳдид қилишдан ҳам тоймади.

Алам билан ошхонага кирган Зулайҳо музлаткични очди-да, ярми ичилган ароқ шишасини олиб пиёлага тўлдириб қуйди ва бир кўтаришда ичиб юборди.

Орқасидан газак ҳам қилмай, столга ўтирди. "Кўрнамак, – дея пичирлади унинг лаблари, – ҳали мен товуқмия бўлиб қолдимми? Ўзинг қачон одамга айланганингни эсингдан чиқарганга ўхшайсан. Майли, ҳали кўрамиз… Ўз қизингга айланган гўдакка қандай қараш қилаётганингни сезиб юрибман. Агар гумоним тўғри чиқса, ўша ўзим эркалаб катта қилган қизни бўғиб ўлдираман".

Шу пайт айвондаги телефон асабий жиринглаб қолди. Зулайҳо ўрнидан эриниб турди-да, бориб гўшакни кўтарди.

– Алё, – деган ёқимли овоз келди симнинг нариги учидан.

Бу овозни эшитиб аёлнинг бирдан юзига табассум югурди, – безовта қилиб қўймадимми?

– Вой, нега, ўзим ҳозиргина ўйлаб турувдим, – деди Зулайҳо эшик томонга бир қараб олиб. – Телефон ҳам қилмай кетдингиз. Қанчадан бери кутаман.

Берган кўйлагим битай деб қолдими?

– Уйда душман борми, дейман? – деган овоз келди гўшакдан.

– Да-а-а, – деди Зулайҳо лабини буриб.

– Яхши, қачон учрашамиз?

– Битдими, озгина чаласи қолди? Ну ладно, ҳозир бораман, – деб гўшакни қўйди Зулайҳо.