На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Гульня ўяўлення» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Любовные романы, Короткие любовные романы. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Гульня ўяўлення

Автор
Дата выхода
25 мая 2017
🔍 Загляните за кулисы "Гульня ўяўлення" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Гульня ўяўлення" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции () и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Кніга Міколы Адама «Гульня ўяўлення» — складаецца з апавяданняў, напісаных і апублікаваных у перыёдыцы ды калектыўных зборніках у розныя гады. Іх персанажы заўсёды на мяжы рэальнага і выдуманага, чалавечага і жывёльнага, таннага і найдаражэйшага. Абставіны вакол герояў увесь час змяняюцца, іх наступны крок абсалютна непрадказальны, часам героі дзейнічаюць эфектна, але імпульсіўна і нелагічна, што падкрэсліваецца яшчэ і вобразнай метафарычнасцю. Аднак пісьменнік моцны найперш псіхалагізмам — здольнасцю выяўляць душэўны стан персанажаў, неадступна фіксаваць эмацыянальную рэакцыю герояў на ўчынкі і рэплікі, і раскрывае духоўны свет не толькі мужчынскіх, але і жаночых вобразаў, бо жанчына-гераіня — жаданы госць прозы аўтара.
📚 Читайте "Гульня ўяўлення" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Гульня ўяўлення", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Яна хацела нешта дадаць, але, вiдаць, перадумала, да таго ж, лодка ткнулася носам у прыбярэжны пясок, за якiм пачынаyся глухi цёмны лес.
– Куды ён вядзе? – спыталася дзяyчына Нiхто.
– У нiкуды, – прамовiy я, бо i сам не ведаy, што нас чакае y гушчары.
– Я не хачу заходзiць у гэты лес! – заявiла дзяyчына.
Пачаyся дождж.
Мы iмгненна прамоклi да нiткi.
А да берага наблiжалася байдарка з Ім.
Хочаш не хочаш, нешта абмяркоyваць не было часу. Я схапiy Нiко за руку, i мы пабеглi y лес, якi схаваy нас ад ледзянога дажджу, але i не прапускаy да нас сонца.
Лес быy змрочны i таямнiчы. Нiводзiн гук не даносiyся звонку, толькi хруст сухiх галiн, на якiя мы наступалi. Нi птушак, нi звяроy, нiякiх казюрак не было y гэтым лесе, нават павуцiння i таго не бачна.
Лес цiснуy на мазгi сваёй зацятай маyклiвасцю i невядомасцю. Складвалася yражанне, што з яго няма нiякага выйсця, што мы апынулiся y лабiрынце, у абмежаванай прасторы. Як бы не пачалася клаустрафобiя… Я yжо задыхаyся, Нiко цягнула на ванiты.
Раптам…
Перад намi адкрылася паляна, светлая i амаль казачна прыгожая, з хаткай на курынай лапцы, за якой y поyнай цiшынi круцiлiся каруселi. На розных коцiках, сабачках, страусах, конiках, пеyнiках мясцiлiся фотаздымкi загiнуyшых у маладым узросце спевакоy, сярод якiх я пазнаy твары Джона Ленана, Джыма Морысана, Аляксандра Башлачова, Вiктара Цоя, Ігара Талькова, Фрэдзi Мэркуры, Курта Кабэйна…
Каруселi круцiлiся з аднолькавай хуткасцю – нi хутка, нi марудна, разам з iмi круцiлася, бы ваyчок, i хатка, але яна набiрала абароты i, у вынiку, лапка заблыталася сама y сабе.
У хатцы – нiкога. Вiдвць, Баба-яга яшчэ не вярнулася з палявання.
Як малое дзiця, што вучыцца хадзiць, хатка паднялася на лапку i зноy пачала круцiцца.
– Сюжэт для постмадэрнiста, – прыкмецiла дзяyчына Нiхто.
Аднак нам трэба было iсцi. Я яшчэ не ведаy дакладна, але адчуваy, што дарога хутка скончыцца, прывядзе да лячэбнi, i калi я дайду, мае жахi скончацца, i Ён назаyсёды знiкне з майго жыцця.
Як шыкоyны дыван, перад намi паyстала дрыгвянiстае балота. За балотам павiнна быць шаша. Чамусьцi я быy упэyнены y гэтым. Толькi як яго перайсцi? Здавалася, выпрабаванням не будзе канца, як у тым фiльме пра чалавека, якi бег.











