Мястэчка

 – Табе там лавiць сапраyды няма чаго. Не абломiцца.

– Ну ты yсё адно тэлефончык чарканi, – папрасiла Юля.

– Ты чо, сур'ёзна? – не магла паверыць Таня.

– Не, прыкалваюся. Дыктуй тэлефон, Паyлоyская, не жмiся, – заявiла Юля.

– Ды на, – Таня адшукала нумар тэлефона Пiнокiа y сваiм тэлефоне, дзе захоyвала нумары yсiх аднакласнiкаy i не толькi, на yсялякi выпадак, – шкада, цi што? – прадыктавала. Юля набрала прадыктаваны нумар у сваiм тэлефоне i захавала яго.

– Усё адно не разумею, – прамовiла Таня потым, – нафiг табе Пiнокiа? Ты ж яго не бачыла нiколi?

– Вось i пазнаёмлюся, – парыравала Юля, – адвянь, Паyлоyская.

– А Белая як? – спытала Аля.

– Ды з-за яе класуха нас i выперла, – адказала Таня. – Ну, i з-за Пiнокiа. Прыкiньце, ён на Хвалея палез, абараняy Дашку.

– Нездарма тэлефончык запiсала, – выдала Юля.

– Хвалей, гэта адмарозак той, якi на Мiкалая Мiхайлавiча скакаy? – удакладнiла Руслана.

– Ну, так, – пацвердзiла Таня.

– Якi малайчынка, – пахвалiла Пiнокiа Юля.

– Так а з Белай што? – Алi не цярпелася пачуць падрабязнасцi.

– Яна прыйшла y школу як эма, – працягвала Таня. – Класуха, пакуль нiхто не yбачыy чорна-ружовую Дашку y балетнай пачцы i Пiнокiа з пабiтай губой, папрасiла сысцi. А паколькi Пiнокiа паплахела, мы суправадзiлi яго дахаты.

– Бедны хлопчык, – уставiла Юля.

– Ну i… – уважлiва слухала Аля.

– Ну i я сышла, а Дашка заставалася яшчэ там, калi я сыходзiла, – скончыла Таня.

– А ён з ёй нiчога не зробiць? – гэта Руслана пацiкавiлася асцярожна.

– За цэлы дзень нiчога не зрабiy, – адказала Таня, – не зробiць i далей.

– Упэyнена? – уважлiва паглядзела на яе Аля. – Вы былi yдвух. Зараз яна адна. Кемiш?

– Я цябе yмаляю! – запярэчыла Таня. – Пiнокiа не маньяк. Ён нават не y курсе з якога боку падысцi да дзяyчыны.

– Ну-ну, – прамовiла Аля. – А Дашка ваша рэальна крутая, – раптам прамовiла. – Хоць адстой гэты разварушыць, сабе, праyда, у шкоду. Але я буду хварэць за яе.

Размова прыпынiлася пры з'яyленнi харэографа Сяргея Мялешкi – жанчынападобнага маладога чалавека аднаго yзросту з Мiкалаем Мiхайлавiчам. Яны не сябравалi, але па працы даводзiлася сутыкацца. Мiж iншым, Сяргея дзяyчаты клiкалi толькi па iменi. Не таму, што менш паважалi, а таму, што ну смешна звяртацца да сяброyкi, як да Мiкалая Мiхайлавiча. Дзяyчаты ставiлiся да свайго кiраyнiка з любоyю, але не як да мужчыны. Сяргея гэта не хвалявала i нiяк не кранала.