Мястэчка

Раптам напружыyся (Даша нават спалохалася, што яму дрэнна зрабiлася з-за яе рэплiк) i выдаy на адным дыханнi: – А давай пойдзем у кiно…

– Навошта? – Яе адпусцiла. Прапанова аднакласнiка не здзiвiла Дашу. Яна проста не бачыла y ёй сэнсу.

– Ну, як… – разгубiyся Пiнокiа. Ён не спадзяваyся на станоyчы адказ, але yсё адно быy збянтэжаны, плечы апалi. – Кiно паглядзець там… – усё ж прамямлiy.

– Тое, што ты патрымаеш мяне за ручку цi пагладзiш па каленцы, нiчога не зменiць, – сказала Даша. – Ты мне не падабаешся, Пiнокiа, выбач, канечне.

– Толькi y гэтым уся справа? – ледзь стрымлiваючы здрадлiвыя слёзы, крывячы вусны, выдыхнуy Пiнокiа.

– Не толькi, – сказала Даша. – Але адна з галоyных. Добра, мне пара, – зазбiралася сыходзiць.

– Я цябе праводжу, – вызваyся Коля.

– Не трэба, – спынiла яго Даша. – У нас не бандыцкi Пецярбург i яшчэ светла. – Абула красоyкi. – Ну, пакуль i дзякуй за yсё яшчэ раз.

Яна нават цмокнула Колю y шчаку, пакiнуyшы след ад губной памады, але сышла. Зачынiyшы за ёй дзверы, Пiнокiа аб'ехаy па дзвярах унiз, на кукiшкi. Пабеглi кропелькi слёз па шчаках. Карцела выць плачма, але хлопец прымусiy сябе супакоiцца. Ён знайшоy татаву заначку, схаваную ад мамы, непачаты пачак «Космасу» (мама не любiла тытунёвы дым, а тата сказаy ёй, што кiнуy, хоць курыy па-цiхаму), уключыy на поyную «Группу крови» Цоя i закурыy, няyмела, адкашлiваючыся. Коля скурыy такiм чынам тры цыгарэты запар, але палёгка не прыйшла.

Эпiзод 9

Дом культуры стаяy у самым цэнтры мястэчка, зрэшты, як i школа, у якой вучылiся Таня з Дашай. Толькi школа размяшчалася крыху yбаку, блiжэй да жылых дамоy. Дом культуры ж атачалi адмiнiстрацыйныя будынкi.

Таня прывiталася з вахцёрам, прайшла праз фае, паднялася на другi паверх, увайшла y танцклас, дзе yжо стаялi на расцяжцы ля станка Аля, Юля i Руслана.

– Прывiтанне, – кiнула Таня дзяyчатам, на хаду распранаючыся.

– Рана ты сёння, – заyважыла Аля.

– Ды нас класуха проста з ранiцы са школы папёрла, – прызналася Таня i дадала: – Прыкiньце, дзеyкi, мы з Дашкай Белай у Пiнокiа yвесь дзень прадрыхлi.

– А хто такi Пiнокiа? – зацiкавiлася, пра каго кажа Таня, Юля.

– Ды хлопчык з класа, – адказала тая.

– І як? – зацiкавiлася.

– Ды нiяк, – пацiснула плечукамi Таня. – Там усё так запушчана…

– Зусiм бесперспектыyны? – не адставала Юля.

– Не тое слова, – сказала Таня.