Дарё

Самад кийинаётган жойида таққа тўхтади:

– А?

– Тўғрироғи, мурда, – мулоҳазасини давом эттирди Бердиқул. – Қаранглар, мана боши, мана гавдаси, мана оёқлари.

Қаҳҳор бир қадам ортга чекинди:

– Бердиқулжон ука, қайтариб ташлаб юбора қолайлик дарёга.

– Ҳа, шундай қилайлик, – дарҳол рози бўлди Самад.

– Ҳов бир йили далада ўра қазиётганимда бир суяк чиқиб қолганида милиса қанча овора қилганди. Кейин аниқлашди, у эшакники экан. Бу одам бўлса.

Қаҳҳор гапни илиб кетди:

– Оч қорнимиз – тинч қулоғимиз, Бердиқулжон ука.

– Қани, аввал кўрайлик-чи, бу эркакми, аёлми.

– Бердиқул шерикларига тик қаради: – Балки қулоғида зираги бордир. Балки оғзида тилла тиши.

Самад шошиб ўзини четга олди:

– Йўқ, йўқ, унақа нарсадан худонинг ўзи асрасин.

Қаҳҳор титраб кетди:

– Мен унақа нарсалардан қўрқаман, Бердиқулжон ука.

– Мен барибир очаман.

Бердиқул қоп оғзидаги ипни еча бошлади. Самад билан Қаҳҳор яна бир неча қадам орқага чекинишди.

Р?Рї ечилиб бўлгач, Бердиқул Т›РѕРї ичига қаради РІР° ҳуштак чалиб СЋР±РѕСЂРґРё.

– Бердиқулжон, – сўради Самад, – эркакмикан ё аёлми?

Бердиқул бош чайқади:

– Ҳм-м… Менимча… хунаса.

– Йўғ-э?

– Бемалол яқин келаверинглар. Қўрқманглар, бу тишлаб олмайди.

Барибир Самад яқинлашмади:

– Бердиқулжон, укажон, менинг кўришим шарт эмасдир. Ўзи юрагим слабийроқ.

– Мен ўликдан қўрқаман, – унга жўр бўлди Қаҳҳор.