Қасоскор қашқирлар 2-китоб

– Яна бир кун сабр қилинг, – деди шифокор.

– Бардошим тугади, азизим – жавоб қилди Барон. – Рухсат беринг, биз қайтайлик! – Айни дамда кекса лўлининг юрагини қандайдир нохуш ҳислар чулғаб олганди.

– Унда эрталаб кетасиз. Биз ўзимизнинг охирги муолажаларимизни ўтказайлик.

– Яна қандай муолижалар ўтказасиз? – таажжубланди лўли чол.

– Малҳам суртаб қўямиз. – жарроҳ уни ранжитмаслик мақсадида шундай деди.

Барон рози бўлди.

Уйга қайтишган заҳоти Барон ваъдасининг устидан чикди. Аниса учун шаҳар марказидан уч хонали уй олиб берди.

– Бўлиб ўтган воқеани рўйи-рост айтиб бер. – деди Аниса дугонаси билан кўришиб бўлгач.

Алёна ўша кунги воқеани, хона ичидаги жиҳозларни, ўртада бўлиб ўтган гап-сўзларни, ҳатто Маҳмуд унинг қайси қўлидан ушлаб, тўшакка тортганини гапириб берди.

– Энди сен ўзингни озодман, деб ҳисоблайвер. – деди Аниса дугонасини бағрига босиб. – Турмага мен кираман!

– Менинг ўрнимга жазога тортилаётганингдан изтиробдаман, – Алёна кўз ёшларини артди.

– Кўпам қайғураверма, сен ўзингнинг номусингни ҳимоя қилгансан. Ўрнингда мен бўлганимда ҳам шу йўлни тутган бўлардим. Бунинг учун қонун мени ҳимоя қилади.