Беш болали йигитча

Beshoviniyam o�zim katta qilganman, opam traktorchi, urush boshlanganidan buyon kechasiyu kunduzi dalada. Otam bo�lsa, bola yupatishni hech bilmaydi, ukalarim yig�lagudek bo�lsa, to�nini yelkasiga tashlab sekingina guzarga jo�nab qoladi.

Bolalar meni nega yomon ko�rishlarini aytsam, ular men tufayli yo opasidan, yo otasidan dakki eshitadi. «Sen ahmoq, kun bo�yi ko�cha changitib o�ynaysan, sen tengi Orif bo�lsa ukalariniyam o�ynatadi, uy ishlariniyam tinchitadi…» deb quloqlaridan cho�zishadi.

Bir kuni mahallamizdagi bolalar to�planib: «Sen ahmoqni hozir suvga pishamiz», – deb o�rtaga olib qolishdi.

–Mayli, – dedim parvoyimga ham keltirmay, – besho�n kundan buyon bet-qo�limni yuvganim yo�q edi, bahonada cho�milib olaman.

–Endi seni o�yinga qo�shmaymiz, – deyishdi, yana bolalar.

–Unda sizlarga bittayam afandi aytib bermayman, – deb yana bo�sh kelmadim.

Aytgandek, sizga gapirib bermadim shekilli, bizning qishloqni Afandi qishloq deyishadi.

Kattalr u yoqda tursin, men tengi, mendan kichkina bolalar ham birbiriga afandi aytib, bir-birini qiqirlatib kuldirishni juda, juda ham yaxshi kurishadi. Men hammasidan ham ko�p bilaman. Soy mahalladagi o�zim bilan birga o�qiydigan Mahmud sallani ham, Qibla mahalladagi Olim mallaniyam og�iz ochtirmay qo�yaman. Mana, hozir ham tomda o�tirib makka uqalayapman-u, qiziq-qiziq afandilarni o�ylab, o�zimni-o�zim ovuntirib, o�zimni-o�zim kuldirib o�tiribman… Ho� narida, jarlik orqasidagi yalanglikda bo�lsa, o�rtoqlarim ko�zimni kuydirib varrak uchirishyapti, osmonda katta-kichik varraklar shunaqangi ko�pki, biri shoh tashlab, boshqasi havolab, chiroyli uchyaptiki, bepoyon osmonda xuddi qush bozori bo�layotganga o�xshaydi.

Yoki men ham varragimni ko�tarb, o�sha yoqqa yugurib qolsammikin… Xo�sh, makkani ertaga uqalasak nima bo�libti, sigirning tagini buguncha tozalamasa ham bo�ladi, sut bermaganidan keyin hadeb tozalayveramanmi! Poya qirqish kerak, o�tin yorishim kerak… Ufuf, qay birini qildim endi? Yo�q, men ham birpas o�ynab kelaman.

Shunday deb sekin o�rnimdan turayotgan edim, ko�chada qo�ylarini oldiga solib haydab, varragini boshi uzra avaylab ko�tarib borayotgan Akrom bilag�onga ko�zim tushib qoldi. Qarab turgan edim:

–Ha, oyimqiz, tomga chiqib oftob chuvoqda ko�rpa qaviyapsanmi, – deb so�radi.

–O�zing oyimqizsan, bildingmi! – dedim achchig�im chiqib.