Беш болали йигитча

O�ng qatordagilar mudofaada turadigan, chap qatordagilar hujum qiladigan bo�ldi, mudofaada turganlarga Hayitkalla, hujum qiluvchilarga, tasodifni qarangki, meni komandir qilib tayinlashdi. Qurollar teppa-teng taqsimlandi.

– Maktabning orqasiga qarab yuring! – buyruq berdi maktab qo�shinlarining qo�mondoni.

Chinakam askarlarga o�xshab tap-tup qadam tashlab yurib ketdik.

– Bir-ikki-uch! – deb qo�yadi bosh qo�mondon oyoq tashlashimizga moslab.

– Birlikdadir kuch! – deydi askarlardan biri.

– Qanot boylab uch! – deydi ikkinchisi.

– Xayollaring puch! – masxara qiladi uchinchisi.

Yog�och oyoqlarini g�ichirlatib xuddi oyog�i bog�langan qushdek hakkalab-hakkalab kelayotgan bosh qo�mondon:

– Kim u gapirgan? – deydi-achchig�i chiqib.

– O�zingiz gapirdingiz! – deydi Mahmudxon.

– Mahmudxon ham gapirganday bo�ldi! – gapga qo�shiladi Akrom.

Maktabimizdan uch yuz metr narida uncha baland bo�lmagan bir tepalik bor.

– Himoyada turganlar ham, hujum qilayotganlar ham shu tepalik ona Vatanimizning bir parchasi, uni dushmanga bermayman deb jang qilishi kerak! Tushunarlimi? – deb so�radi oxirida.

– Tushunarli, – javob qaytardi askarlar.

– Menda savol bor? – qo�l ko�tardi Akrom, – Ayt-chi.

– Kim yaxshi jang qilsa o�shanga ikki norma kartoshka beriladimi?

– Xuddi shunday.

– Oramizdan qo�rqoq yoki xoinlar chiqib qolsa-chi?

– Bir xafta davomida kartoshka berilmaydi, tushuntirdi maktab qo�shinlarining qo�mondoni.

O�z o�rnimizni egalladik. Dushman qo�shinlari tepalik atrofidagi okoplarga joylashib olishdi, granatalar shay, pulemyotlar o�rnatilgan… Men ham o�z askarlarim bilan hujum chizig�iga saf tortdim.

Raketa – tosh tugilgan oq latta osmonga otildi, xuddi shu paytda qoidaga ko�ra biz pulemyotlardan o�t ochishimiz kerak ammo mening yonginamda yotgan Usmon o�rnidan turib, «Ur-re» deb qichqirganicha dushman pozitsiyasiga qarab yugurib ketdi, o�sha tomondan «paq-puq» degan miltiq ovozlari eshitildi.