Беш болали йигитча

Nega endi to�ppa-to�g�ri opamning o�ziga aytmay, Sulton orqali ayttirishar ekan, axir hozir urush pallasi, erkag-u xotin barobar ishlashi kerak-ku… opajonim tikka turgancha o�ylanib qoldi. Nazarimda shu holida tikka turgancha uxlab qoladiganday, nega desangiz, esnab-esnab qo�yyapti, ko�zlari ham yumilib boryapti.

– Orifjon! – dedi bir mahal o�ziga kelib.

– Labbay, opa!

– Beri kel, o�g�lim, – opamning issiqqina ko�ksiga boshimni qo�ydim. Peshanamdan o�pib, dag�al qo�llari bilan yelkamni uzoq siladi, – sening esing borku, hammasiga tushunasan-ku?

– Tushunaman, opajon!

– Urush ham tugar, otang ham qaytib kelar, – chuqur xo�rsindi opam, – men ham traktorni urushdan qaytgan yigitlarga topshirib uyda qolarman, to�g�rimi, o�g�lim?

– To�g�ri!

– O�shanda men ham sizlarni yuvib-tarab, popukdekkina qilib qo�yarman, to�g�rimi o�g�lim?

– Siz qo�shnilarning gapiga parvo qilmang.

– O�zimni esligim, – opam yana yuzlarimdan o�pa boshladi.

Xullas, Sulton mana shunaqangi cho�rtkesar, hech ta’riflab bo�lmaydigan darajada dangasa bo�lib borayapti, aftiga qarab bo�lmaydi. Yuziga xuddi tug�ilganidan buyon suv tegmaganga o�xshaydi. Bo�ynining kiri xoh ishoning, xoh ishonmang xuddi eski maxsidek qat-qat bo�lib ketgan.

– Ertaga tag�in kir bo�ladi! – deb qo�l siltab qo�ya qoladi. Bugun ertalab u meni yana kuydirdi. Saharda Robinisa bilan Omonni dalaga olib keta turib, men kelguncha sigirning tagini tozalab, choy qaynatib qo�ygin, deb tayinlab ketuvdim. Men ketishim bilan yana o�rniga yotib olibdi.

– Nega sigirga qaramading? – dedim achchig�im chiqib.

– Otam uni sotinglar deb ketgan! – parvosiga ham keltirmay dedi Sulton.

– Axir sotguncha qarab turish kerak-ku?

– Sut bermaganidan keyin ahmoq bo�pmanmi qarab, – shunday deb Sulton sekin o�rnidan turayotgan edi, qo�ltig�idan yarimta qotirma tushib ketdi. Ana xalos, ishning bu yog�i yana rasvo bo�lganga o�xshaydi, yugurib borib, qozonning qopqog�ini ko�tardim, – to�rtta qotirma bor edi, nonushtaga asrab qo�yuvdim – yo�q, bittasi ham yo�q.