Қасос ва муҳаббат

Автобусда уйга қайтишар экан, дугонаси Тўтиёга Миртожини мақтади.

– Яхши йигит экан. Эрга тегсанг, шунақасига тегсанг-да. Армонинг қолмайди.

– Қўй-е, дугон. Ҳали эрдан гапирма. Мен… ўқишга кирмоқчиман-ку.

– Барибир… Бу йигитни қўлдан чиқарма…

Тўтиё ўша йили ўқишга киролмади.

Миртожи билан энди фақат якшанба кунлари эмас, ҳафтанинг уч кунида кўришадиган бўлди. Чунки чоршанба ва жума кунлари ҳам шаҳарга қатиқ олиб тушарди.

– Келаси йил албатта кирасиз, сулувим, – дерди Миртожи ҳар сафар учрашганларида. Тўтиё энди анча дадиллашган, бир-икки бор Миртожининг ижарахонасига кириб, чой ҳам ичди.

Миртожи унга “сизни синглимдай кўраман” дегани учун ортиқча ҳаракатлар қилмас, лекин тилидан “жоним-жоним” тушмас, афтидан орадаги ака-сингиллик тўсиғини олиб ташлаш учун баҳона қидирарди.

Баҳонани Тўтиёнинг ўзи топиб берди.

– Яхши кўрган қизингиз йўқми? – деб сўради у учрашувлардан бирида.

– Йўқ, шу пайтгача яхши кўришга арзийдиган қизни учратмадим… сиздан бошқа, – деди йигит.

Тўтиё қизарди. Бу гап ёққанини билдириб қўйди.

– Сиз эса… синглимсиз, холос. Ё… синглимдан ҳам яқинроқ бўлишни истармидингиз?

– Сингилдан яқин ким бўлади? – деб сўради Тўтиё.

– Сингилдан яқин севикли ёр, ёстиқдош маҳрам, вафодор маҳбуба-да, азизам, – деди Миртожи. – Менга… кўнглингиз қандай?

– Ғалати савол, – деди ўпкалаган оҳангда Тўтиё.