Барсум атакує

Тым больш, што сам мiстэр Уiнсан тлумачыy потым калегам перакошанае сваё становiшча тым толькi, што яго прыхапiy раптам на лесвiцы чарговы прыступ радыкулiту. І yсе спачувалi яму, i yсе рабiлi выгляд, што вераць гэтаму тлумачэнню. І нават давалi тыя цi iншыя парады па лячэнню непрыемнага гэтага захворвання, хоць Свенсан быy цвёрда yпэyнены, што yсе цi амаль усе настаyнiкi добра ведаюць, што ж на самой справе адбылося з iх няyдачлiвым калегам.

Цiкава толькi, цi ведае аб усiм гэтым мiс Мерыдыт? Хутчэй за yсё – не, бо яна такi абуральны выпадак проста так не пакiнула б…

– Слухай, Алаф, – нечакана перайшоy на «ты» мiстэр Уiнсан, – а, можа, мы з табой… па капялютцы? У мяне y кабiнеце зусiм выпадкова засталося яшчэ… – ён змоyк, не дагаварыyшы, i яшчэ раз iкнуy.

– Гэта я прашу прабачэння, мiстэр Уiнсан, – падкрэслена ветлiва прагаварыy Свенсан. – Вялiкi дзякуй за прапанову, але… – не дагаварыyшы, ён змоyк, паглядзеy на гадзiннiк. – Не п’ю.

– Што, зусiм? – недаверлiва спытаyся мiстэр Уiнсан.

– У рабочы час не yжываю, – сказаy Свенсан. – І вам не раю. Каб зноyку радыкулiт на лесвiцы не прыхапiy, а то гэта такая штука непрыемная, ведаеце…

І ён рушыy далей, пакiнуyшы мiстэра Уiнсана y адзiноце i поyнай узрушаннасцi пачуццяy. Нетаропка спусцiyся на першы паверх i yжо дайшоy нават да гардэробу, як раптам успомнiy аб мiс Мерыдыт i сваiм абяцаннi зайсцi да яе праз паyгадзiны.

Дарэчы, яны амаль прайшлi, гэтыя паyгадзiны…

Прыйшлося тэрмiнова узнiмацца зноy на другi паверх.

* * *

Кабiнет дырэктара гiмназii Свенсан наведваy толькi аднойчы, у час свайго прыёму на работу, i yжо тады кабiнет гэты yразiy яго сваёй незвычайнай сцiпласцю i невялiкiмi памерамi. У кабiнеце не толькi не было нiчога лiшняга… многае з таго, што, па меркаванню Свенсана, проста жыццёва неабходна дырэктару даволi буйнай сталiчнай гiмназii тут таксама адсутнiчала. Стол, некалькi крэслаy, чорная матавая сцяна-экран з аднаго боку i сцяна-шафа з супрацьлеглага.

І вялiзнае акно за спiной дырэктара, закрытае зараз спектральнымi жалюзямi. Жалюзi гэтыя выбарачна прапускалi сонечнае святло… зараз, да прыкладу, яны былi адрэагулiраваныя так, што прапускалi толькi блакiтна-зялёную частку спектра…

– Можна? – сказаy Свенсан, уваходзячы.

Пытанне гэтае было залiшнiм, бо толькi што гэтае ж пытанне Свенсан задаваy сакратарцы дырэктара.

– Заходзьце! – сказала мiс Мерыдыт, паказваючы рукой на крэсла па той бок стала.