Алвидо, қурол

– Ҳозир ташқарига чиқмай қўя қолинглар. Ташқарида эшик олдига ниманидир қўйишди. Уни олиб келган санитарлардан бири ичкарига қаради.

– Олиб киринг бу ёққа, – деди бош врач. – Қани, нима бўлди? Нима, ўзимиз чиқиб бу ерга олиб кирайликми, а?

Санитарлар ярадорни қўлтиғи ва оёғидан кўтариб ичкарига олиб киришди.

– Енгини кесинглар, – деди бош врач.

У қўлида бир парча дока ҳамда пинцет ушлаб турган эди. Бошқа икки врач шинелларини ечишди.

– Боринглар, – деди бош врач санитарларга.

– Юринг, tenente, – деди Гордини.

– Ўт очиш тўхтамагунча чиқмасанглар бўларди, – деди бизга қарамасдан бош врач.

– Одамлар очқашган, – дедим мен.

– Хўп, ўзларинг биласизлар.

Заводнинг ҳовлисига чиқа солиб, чопа кетдик. Шундоқ қирғоқда снаряд портлади. Бошқасининг учиб келаётганлигини ёнимизда ёрилмагунча пайқамай қолдик.

Р?РєРєРѕРІРёРјРёР· ҳам СћР·РёРјРёР·РЅРё ерга отдик РІР° тўполон-қасирға ичида осколкаларнинг чийиллашини, ғиштларни шатирлаб тушишини эшитдик.

– Мана сизга, ватанпарварлар, – дедим мен.

– Машиналар қалай? – сўради Маньера.

– Жойида, – дедим мен.

– Қўрқдингизми, tеnеntе?

– Шундан бўлди, – дедим.

Мен пичоғимни чиқариб, очдим-да, тиғини артиб, пишлоқнинг уст қаватини қириб ташладим.