Алвидо, қурол

Мен яна жангга кирмаслик учун касалим зўрайсин, деб боғичимни йўқотган эдим.

– Тушундим.

– Балки сиз мени бошқа бирон жойга олиб бориб қўярсиз?

– Биз фронтга яқин бўлганимизда, сизни биринчи тез ёрдам пунктига топширган бўлардим. Лекин бу ерда, фронт орқасида ҳужжатсиз юриш мумкин эмас.

– Мен қайтиб борсам, мени операция қилиб, сўнг доим жангга ташлашади.

– Мен ўйланиб қолдим.

– Сиз доим олдинги сафда бўлишни истармидингиз?

– Йўқ.

– О, лаънати! – деди у. – Қандоқ ярамас нарса бу уруш.

– Қулоқ солинг, – дедим мен. – Машинадан тушиб, йиқилинг-да, бошингизни мўматалоқ қилинг, мен орқага қайтишда сизни оламан-да, госпиталга элтиб ташлайман.

Машинани тўхтатиб юборинг-чи, Алдо.

Биз йўл чеккасига ўтиб, тўхтадик. Мен унга тушишга ёрдамлашиб юбордим.

– Мени мана шу ерда топасиз, лейтенант, – деди у.

– Хайр бўлмаса, – дедим мен. Биз йўлимизга кетдик ва бир чақиримча юргач полкни қувиб ўтдик. Сўнг қорлар эриб, бўтана бўлиб қолган, кўприкнинг тагидан шитоб билан оқаётган дарёдан ўтиб, водийни кесиб ўтган йўлдан госпиталларгача бордик ва ярадорларни топширдик.

Қайтишда рулга ўзим ўтирдим ва питтсбурглик солдат кутиб ўтирган жойга қичаб ҳайдадим. Биз янада ҳолдан тойган, ҳаракати янада сусайиб кетган полк олдидан ўтиб кетдик; кейин орқада қолганларга дуч келдик. Сўнг йўл ўртасида санитар аравасини кўрдик.