Чол ва денгиз

– Улар балиқнинг, ҳарқалай, чорак бўлагини олиб кетишди, буниси ҳам майлига-я, яна гўштнинг сарасини олиб кетганига ўласизми, – деди у овоз чиқариб. – Ўлай агар, буларнинг бари бир рўё бўлиб қолишини, балиқ ҳам қўлимга тушмаган бўлишини хоҳлардим. Мана шундай бўлиб чиққани жуда ёмон бўлди-да, балиқ, жуда ёмон бўлди.

Чол жимиб қолди, энди унинг балиққа қарагиси келмасди. Танасида қондан асар қолмаган, бўккан, шабби-шалаббо бўлган бу балиқ кўзгулар ортига суртиладиган сир-амальгама тусига кирган, аммо йўл-йўл тасмалари ҳали ҳамон ўз изини йўқотмаган эди.

– Мен денгизда бунчалик олисга кетиб қолмаслигим керак эди, – деди у. – Шунақа бўлиб қолгани жуда-жуда ёмон бўлди, балиқ, жуда-жуда ёмон бўлди. Сенга ҳам, менга ҳам.

«Қани, бўл, анқайма! – деди у ўзига-ўзи. – Пичоқ боғланган арқон қирқилиб кетмадимикин, қараб қўй.

Қўлингни ҳам қайғусини қил, чунки иш ҳали тамом бўлганича йўқ».

– Қуриб кетсин, қайроқнинг бўлмагани чатоқ бўлди, – деди чол эшкак дастасидаги арқонни кўздан кечира туриб. – Ўзим билан қайроқ олиб келишим керак эди.

«Ўзинг билан бу ерга ола келишинг керак бўлган нарсалар сон минг эди, қария, – деб ўйлади у.

– Нима қиласан энди, олганинг йўқми, олганинг йўқ. Ҳозир нима бор, нима йўқ деб ўй ўйлашнинг вақти эмас. Қўлингдаги нарсаларнинг ўзи билан иш битиришнинг пайида бўл».