На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Нязніклыя» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Фантастика, Научная фантастика. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Нязніклыя

Дата выхода
02 марта 2023
🔍 Загляните за кулисы "Нязніклыя" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Нязніклыя" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Дмитрий Максимович Акулич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Прайшло каля месяца з таго часу, як свет спасцігла катастрофа. Амаль усё чалавецтва таемна знікла. Прырода хварэе, а гарады павольна ператвараюцца ў пыл. Паліна была адной з тых, хто адчуў на сабе горыч усёй трагедыі. Не губляючы надзеі, што яе дачка жывая, яна ў адзіночку спрабавала супрацьстаяць зменам. Але пасля, дваццацічатырохгадовая напалоханая дзяўчына сустракае адважнага хлопца Мікалая. Яна даведваецца ад яго, што ёсць месца, якое прымае тых, хто выжыў. Натхнёная магчымасцю сустрэць там дачку, Паліна адпраўляецца з хлопцам у доўгі шлях. Цяжкая дарога адкрывае ім сур'ёзныя выпрабаванні новага свету. Страх, боль, кашмары, істоты – будуць рабіць замах на іх жыццё. Ці зможа Паліна ўбачыць яшчэ сваю дачку? І ці існуе на самой справе тое бяспечнае, загадкавае месца, аб якім казаў Мікалай?
📚 Читайте "Нязніклыя" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Нязніклыя", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Яны знялi свае маскi, адкрылi твары. Хлопец павольна апусцiy свае рэчы на канапу, так, каб не патрывожыць аселы пыл. Цяпер у яго было значна больш часу, каб пазнаёмiцца з дзяyчынай, даведацца пра яе. Трохi пачырванелыя вочы Палiны i яе стомлены выгляд не псавалi yсю прыгажосць яе мiлага твару. Яна моргала чорнымi вейкамi, разгублена думала пра сваё, у яе было столькi пытанняy да незнаёмца, што яна заблыталася y iх. Хлопец некалькi хвiлiн нясмела разглядаy дзяyчыну, а затым спакойна сказаy:
– Можаш ужо кiнуць…
– Што?
– Сваю зброю.
– Ах, гэта, – яна зiрнула на доyгую чырвоную трубку. – Я знайшла яе на дзiцячай пляцоyцы, калi разламала сваю бiту аб галаву шалёнага хворага звера. І ведаеш, гэта зброя выдатна падыходзiць для барацьбы супраць дробных вар'яцкiх жывёл. Так што, я яе пакуль пакiну.
– Хм…добра. Мяне завуць Мiкалай.
– Палiна.
– Ну, што ж Палiна… – сказаy рудавалосы хлопец i адышоy да столiка, – Я ведаю, табе хочацца абмеркаваць шмат што, як i мне, але давай гэта перанясем на пазней, на iншы час.
Хлопец узяy сурвэткi са стала i працёр iмi мяккую канапу, затым стол.
– Можаш сюды сесцi, а я пакуль буду сачыць за вулiцай з акна… – сказаy ён.
Яна прысела на канапу.
– Добра. Але я не разумею, ад каго мы yцякаем. Мiкалай, хiба не прасцей трымацца сонца, яны ж вiдавочна баяцца прамога сонечнага святла?!
– Выкажу здагадку, што ты кажаш зараз пра мутаваных жывёл.
– Вады?! Не, дзякуй. У мяне ёсць свая, – яна здзiвiлася, як хутка змянiлася тэма iх гутаркi. – Можа, ежа ёсць?
– Так. Але прыйдзецца пачакаць…не хвалюйся, хутка паснедаеш… – прамовiy ён.
«Зноy трэба чакаць. Не люблю чакаць!» – падумала Палiна i адвяла вочы на карцiну, што вiсела на адной з сцен.
– Ну, быццам нiкога, – працягваy сачыць за вулiцай хлопец.
– Куды пойдзем? – спытала яна i паглядзела на Мiкалая.
Пасля яе слоy прагучаy гучны, пiсклявы, страшэнны крык за сценамi кавярнi. Быццам дзiця шалёна закрычала ад пакут. Быццам нехта завыy з глыбокага калодзежа, звонка, i y той жа час глуха, данёсся доyгi адчайны вiск.
Палiна здрыганулася, устала з канапы i выйшла y цэнтр памяшкання. Яна нiколi раней не чула гэты жудасны гук.











