Па той бок

У першыя секунды я засумняваyся – «а можа ён хоча мяне атруцiць?» Ды не, глупства нейкае, за yвесь гэты час ён не зрабiy нiчога дрэннага. Нават аказаy мне першую медыцынскую дапамогу, пасля крушэння.

– Добра. – падумаy я i даверыyся яму.

Я працягнуy руку i выпiy нейкiя лекi.

І праyда, белая вадкасць мне вельмi дапамагла. Дзе ён быy раней!? Я стала быць захацеy зняць бiнт з галавы, але ён мяне спынiy.

– Стойце! Гаенне раны яшчэ iдзе. Пачакайце, калi ласка, яшчэ тры гадзiны.

Я паслухаyся яго, апусцiy рукi, а затым спытаy.

– Хто той мёртвы чалавек, у такiм жа касцюме як у мяне? Ён ляжыць за караблём у кустах, мёртвы! Ты бачыy яго?

– Так. У момант майго прыбыцця на месца крушэння, у караблi былi толькi вы. Зусiм адны. Таксама, агледзеyшы плошчу падзення, на пяску мной былi заyважаныя сляды крывi, якiя вялi ад карабля. Я бачыy мёртвае цела. Металiчны аскепак тырчаy у яго грудзях! Выбачайце, але я не змог яму дапамагчы. Яго сэрца, на момант яго выяyлення, ужо не бiлася.

– Але яго цела знявечанае, я не бачыy там не якога кавалка металу y грудзях!

– Мноства насякомых, жывёл блукае y гэтых лясах. Голад i пах крывi прыцягнуy iх да мёртвага цела.

– Зразумеy… Ты ведаеш, дзе гэта? – паказаy яму кропку, тое месца, куды мне трэба дабрацца.

На дысплеi гарэy чырвоны паказальнiк i толькi адно слова «Розжыг».

– Так. Мае дадзеныя кажуць, што гэта закрыты жылы горад. Да яго тыдзень шляху. Я гатовы вас туды адвесцi. У маёй праграме закладзена карта карпарацыi… Вы можаце давяраць мне.

Я yстаy, паглядзеy на робата i лёгенька ляпнуy яго па плячы. Праходзячы, Ф-11 павярнуyся да мяне.

– Выдатна, мы адпраyляемся туды як мага хутчэй! – не хачу, каб мяне нешта з'ела цi забiла… Не хачу сядзець тут. Гэта жудаснае месца. Дзiyна толькi, што мяне да гэтага часу не знайшлi. Мабыць, палiчылi, што я памёр. – Чуеш, дружа?! Хутка пойдзем, так што ты не прападай! – сказаy я, наблiжаючыся да грузавога адсеку.

Робат маyклiва глядзеy на мяне, працягваy стаяць як каменны.

А я, тым часам, адкрыy дзверы грузавога адсека. Увайшоy. Унутры было вельмi шмат скрынь розных памераy. Самы вялiкi дасягаy тры метра y даyжыню, i дзесьцi па метры y вышыню i шырыню. Я ж падыходзiy да дробных скрынь, ускрываy iх. У iх мне траплялiся нейкiя дэталi рознай канфiгурацыi i памераy. Варта адзначыць, што самым карысным для маiх пошукаy была сцяна з ячэйкамi. У iх я знаходзiy шмат ежы i вады.