Па той бок

Я магу вам чым-небудзь дапамагчы?

– Не падыходзь да мяне! Вось так i стой! Давай, асвятлi сябе. Я хачу бачыць цябе.

Ён павярнуy сваё святло на сябе. Што я yбачыy? Перад мной стаяy дзiyны шэры робат: у яго быy твар з чалавечымi рысамi, не было паyрукi, сам ён быy не таyсцей мяне; усе канечнасцi мелi чалавечую форму; тулава y верхняй частцы было шырэй, чым унiзе. Усе яго часткi злучалiся чорнымi трубкамi i iншымi механiзмамi.

Я не ведаy, як паводзiць сябе далей.

– Як вы сябе адчуваеце? – спытаy ён i стаy падбiрацца да мяне.

– Хопiць! Стой на месцы. – сказаy я, упэyнена трымаючы моцны прадмет перад сабой.

– Не бойцеся, я не прычыню вам зла. У маю праграму закладзена дапамога i забеспячэнне бяспекi людзям. Я бачу, што вы занадта напружаны i напалоханыя, пульс значна вышэй за норму. Вам варта прысесцi i супакоiцца. Яшчэ вам варта прыняць ежу. Тут, на борце, я знайшоy вам ежу, пакуль вы знаходзiлiся без прытомнасцi.

Пакуль я моyчкi падбiраy патрэбныя словы, робат казаy усё хутчэй i цiха падбiраyся да панэлi кiравання.

– Добра… Хто ты такi? Адкуль ты yзяyся? Ты ляцеy са мной? – з спалоханым выглядам я задаy некалькi пытанняy.

Робат выключыy свой лiхтарык i павярнуy галаву да мяне.

– Я робат серыi Ф-11, трэцяга пакалення. Мяне стварылi y карпарацыi СКР, у дзьве тысячы дзевяцьсот дзевяноста восьмым годзе. Быy…

– Стоп, стоп, стоп! – перабiy яго прамову я. – Якi зараз год?

– Тры тысячы сямнаццаты год.

Я моyчкi сеy. Робат прыладзiyся насупраць мяне.

– Ты ведаеш, хто я? – пытанне само сабою вырвалася i перарвала цiшыню.

– Прабачце, ваша iмя i твар мне незнаёма.

– Значыць, ты не са мной быy…калi карабель пацярпеy крушэнне. Ты хоць бачыy, як я тут апынуyся? – працягваy я.

– Я бачыy, як гэты касмiчны карабель быy падбiты пад аблокамi, а затым павалiyся на зямлю. Мне спатрэбiлася чатыры гадзiны, каб дасягнуць месца крушэння i аказаць вам медыцынскую дапамогу.

– Значыць гэта ты перавязаy мне галаву i апрацаваy раны!? Я ж быy не адзiн на караблi. Хтосьцi яшчэ ляцеy са мной, яго мёртвае цела ляжыць у некалькiх метрах ад карабля. Калi ты прыбег на дапамогу, дзе ён быy? Ты бачыy яго жывым? Меy зносiны з iм?

Пачуць адказ мне перашкодзiлi моцныя гукi крамсаючага лесу. Здавалася, нiбы зноy вярнуyся той жа монстар, што палохаy мяне раней. Пасля, пасыпалiся yдары па yсiм караблi.