Па той бок

Затым, я стаy абшукваць памяшканне. Святло маленькiх дыёдаy усё часцей мiгцела, цiснула на вочы. Мабыць, з-за буры, прырода yсё яшчэ працягвала шумець над намi.

Тут я знайшоy шмат кансерваy, бутэлек, прадуктаy без тэрмiну прыдатнасцi. Цiкава, адкуль у старога такi запас ежы? Я yзяy адну банку для сябе, адкрыy яе i стаy з'ядаць змесцiва. Праганяючы голад, адчуваy прыемную асалоду. Мiж тым, я працягваy аглядаць памяшканне маяка. Ірванае, працёртае адзенне ляжала акуратна складзенай на пластмасавым крэсле.

Шэрыя сцены былi распiсаны чорным вуглём, у асноyным лаянкi i абрэвiятура «СКР».

Чаму такая нянавiсць да СКР? Што yсё гэта значыць? Хвалявалi мяне гэтыя пытаннi yжо не першы раз.

У адным з кутоy, было вельмi шмат дробных прадметаy, мабыць, гэта сабрана на той выпадак, калi раптам нешта спатрэбiцца. Была i адна палiца на сцяне, на якой размясцiлiся мноства папяровых кнiг i yсякiх лiстовак, не звязаных адзiн з адным. Калi я перабiраy кнiгi i разглядаy палiцу, з папер выпала ледзь абгарэлая фатаграфiя.

Я падняy яе. На ёй былi намаляваныя два дзiцяцi i жанчына, на адваротным баку амаль сцёртымi чарнiламi напiсаныя нейкiя словы. Я так i не разабраy нiводнага слова на здымку, вярнуy яго назад.

Я зiрнуy на старога – ён па-ранейшаму знаходзiyся без прытомнасцi.

– Бедалага. – сказаy я. – Колькi ж часу ён жыве тут?..

Што адбывалася з гэтым чалавекам я i yявiць не мог.

Я вельмi стамiyся ад усяго гэтага. Прысеyшы на ложак з пары матрацаy, я пастараyся задрамаць.

Робат нерухома стаяy насупраць старога. Ён быццам быy пагружаны y нейкi сон, бяздушныя вочы яго былi адкрытыя, а сам ён стаяy, як мёртвае дрэва.

Я стомлена сядзеy, паклаyшы вiнтоyку на ногi i блякла глядзеy наперад. Павекi хутка стулiлiся.

Пару гадзiн сну.

– Арцём! Арцём! Прачынайся! Табе пара бегчы!

Жаночы голас разбудзiy мяне.

Я хутка адкрыy вочы. Паглядзеy па баках. Робат усё таксама стаяy на месцы i глядзеy на старога. А той ужо прыйшоy у сябе i нешта мармытаy пад нос.

Гэта быy сон…жаночы голас у маёй галаве. Я пазнаy гэты голас, голас маёй жонкi. Гэта яна мяне клiкала. Яе вобраз вярнуyся да мяне, вярнулася маё iмя. Маё сэрца бiлася часцей чым звычайна. Дзе ж яна, мая жонка, мая сям'я? Цяпер, з думкамi аб новых падзеях майго жыцця, я больш мужна стаy глядзець на сённяшнi дзень.

Я yстаy, падышоy да старога i робата.

– Ідзi i правер, скончылася цi бура. – сказаy я робату сонным голасам.