Хаціна

Ногi цяжка iшлi, рукi слiзгалi аб пясчаныя сцены, па якiх хутка сцякала дажджавая вада. Калi ж салдацкае yмацаванне скончылася, Алесь, не задумваючыся, цяжка вылез на паверхню. Аддыхаyся, супакоiy сябе тым, што нарэшце ён быy наверсе. Затым шырока адкрытымi вачыма, пад уплывам начной цемры, хлопец паспрабаваy агледзецца па баках. Маланкi yжо не так часта гулялi y небе, а тоyстыя кроплi вады падалi перад яго тварам, сцякалi па яго плашчу. Вакол было змрочна i мокра. Цяжка было выразна yбачыць гарадскiя далi. Начны пралiyны дождж маскiраваy мясцовасць, сцiхалi шумныя навальнiчныя разрады.

Усё радзей асвятлялася мясцовасць перад салдатам, здавалася, што вось-вось святло зусiм знiкне i пакiне маладога хлопца y поyнай цемры. І y гэтае iмгненне, калi Алесь яшчэ стаяy недалёка ад траншэi, здалёк, нечакана пачуyся адзiночны стрэл, якi яшчэ больш азмрочыy дух хлопца. А затым з левага боку пачулася кулямётная чарга i y бок напалоханага салдата паляцелi кулi, якiя свяцiлiся y цемры. З назапашанай злосцю i з вялiкiм страхам, у секунду небяспекi хлопец зрабiy некалькi хуткiх крокаy наперад. Ён не чуy, як аб цвёрдую паверхню бiлiся кулi, як яны злосна свiсталi вакол яго цела: шумеy дождж, шумеy капюшон на галаве, шумела сэрца. Калi ж яшчэ з большай сiлай загрукатаy кулямёт, Алесь стаy хутка бегчы наперад, амаль не бачачы нiчога перад сабой. Спатыкаyся, стукаyся i падаy. Хутка yставаy. Неакуратна перабiраy ногi y палохаючай начной цемры. Бег да таго часу, пакуль не yпёрся y паyразбураны будынак, у яго ацалелую частку першага паверха. Алесь схаваyся тут, у цёмным куце пад плiтой, што калiсьцi падзяляла першы i другi паверх, а цяпер схiлiлася: адзiн край да падлогi, а другi трымаyся за сцяну. Хлопец вiдавочна не хаваyся ад моцнага дажджу, якi не пераставаy палiваць разбураны горад. Алесь баяyся жахлiвай ночы i варожых куль. Некалькi гадзiн праведзеных тут сталi для яго катаваннем. Прыцiснуyшы каленi да сябе, перакулiyшы капюшон плашча за спiну, радавы падоyгу цiха сядзеy i yслухоyваyся y кожны шоргат, у кожнае дакрананне кропель да бетону, глебы. Ён чуy незнаёмую гаворку, павольны тупат чаравiкоy. Салдаты праходзiлi побач. Яны, як паляyнiчыя, якiя вось-вось знойдуць загнанага y вугал спалоханага звера. Хлопец упершыню y сваiм жыццi трымаy у руках аyтамат i y той момант ён моцна трымаy яго перад сабой. Алесь рэзка круцiy галавой па баках i страшна yяyляy сабе, як яго знойдуць, як першым падзе гарачая гiльза з чужой зброi.