Хаціна

У адзiнаццаць гадзiн, новага дня, Алесь здзiyленым позiркам паглядзеy на светлыя вокны, пад якiмi y белых сонечных промнях ляталi ледзь прыкметныя парушынкi. Ноч выслiзнула ад хлопца, i, не прымаючы глыбока гэтую iнфармацыю, Алесь сонна iшоy да дзвярэй. Адчынiy iх.

– Вiтаю! – адразу ж, з парога, вымавiла цёмнавалосая, каравокая дзяyчына y шэрым палiто да каленяy.

Ля yваходу Алесь сустрэy былую жонку Марыну. Яе тонкi твар не выдаваy радасцi гэтай сустрэчы. Яна несла з сабой толькi раздражненне i непаразуменне.

– Прывiтанне. – суха адказаy Алесь, не чакаючы i не жадаючы яе бачыць тут.

– Я yвайду? – настырна спытала Марына, паправiyшы свае доyгiя прамыя валасы.

– Так, вядома… – ахвотна адказаy ён.

Дзяyчына yвайшла y хату, стукаючы высокiмi абцасамi.

У хаце было няyтульна. Брудна. У куце раскiданыя рэчы, на стале бязладна ляжалi кнiгi.

– Як тут пыльна… – незадаволена сказала, горка скрывiyшы белы твар, дваццацiсямiгадовая Марына. – Я табе тэлефанавала, чаму ты не адказаy на выклiк? Можа я перашкодзiла табе сваiм з'яyленнем?! Што y цябе на лбе, упаy цi што? І ты добра глядзiшся y лапцях! – яна зiрнула на абутак былога мужа, а пасля, адышла y бок.

Маyчанне.

Спачатку, Алесь крануy невялiкую гематому y цэнтры iлба. Балюча.

– Гэта я спатыкнуyся… – неахвотна сказаy ён.

Затым, хлопец апусцiy галаву yнiз, зiрнуy на абутак. Замест чорных туфляy сорак чацвёртага памеру, на нагах былi свежа сплеценыя, з драyлянага лыка, лапцi. Алесь здрыгануyся знутры, страх зноy ахутаy яго.

У вачах гарэла нявырашанасць i трывога. Хлопец зноy вярнуyся да мiнулых думак i yспамiнаy, якiя yсё больш адцягвалi яго ад рэальнасцi.

– Ты мяне чуеш? Алееесь?!.. – сказала Марына i, спрабуючы вярнуць хлопца да размовы, дакранулася да яго рук.

Ён абыякава падняy свае зялёна-сiнiя вочы на вытанчаную Марыну. На бледным твары хлопца не было yсмешкi, толькi палохаючая пантамiма граючых вачэй.

– Ты мяне чуy? Ты сур'ёзна маеш намер знесцi гэту хату? Можа, усё ж, паслухаеш мяне y апошнi раз i прадасi гэтую старую праклятую хацiну.

Зямельны yчастак дасць больш грошай, чым проста знос i застой зямлi. Я магу табе дапамагчы прадаць. У мяне ёсць чалавек, якi возьмецца за гэту справу i возьме невялiкi працэнт ад здзелкi. – лёгкiм, звонкiм тонам у голасе пераконвала яго яна, пляскаючы сваiмi доyгiмi вейкамi цёмных вачэй.

– Паслухай, я дарма з табой падзялiyся сваiмi планамi на гэту хату.