Беларуская лiтаратура

З-пад пяра паэта выходзяць звычайныя радкi i незвычайныя вершы. Вершы становяцца высокай паэзiяй, калi яны народжаны yзлётам душы i гармонiяй сэрца. Свет паэзii чароyны, непаyторны, шматаблiчны. Нельга прапусцiць нiводнага зруху душы.

Кожны радок, напоyнены душэyным парываннем, не загiне, не знiкне без следу, абавязкова захаваецца i адгукнецца y сэрцах новых пакаленняy. Паэты пазнаюць бязмежжа, спасцiгаюць вечнасць. Таму паэзiя – гэта найвялiкшае апраyданне сэнсу i зместу чалавечага жыцця, паэтычны радок можа i павiнен засведчыць шматлiкiя адметнасцi чалавечага iснавання, зрабiць бессмяротнымi творцаy.

Сучасная беларуская паэзiя – багаты i шматфарбны свет. Свет душы сучаснiка, дзе адбiлiся радасцi i трывогi за дзень сённяшнi i заyтрашнi. У нашай паэзii даволi плённа развiваюцца многiя стылёвыя плынi, тэндэнцыi, iдзе заклапочаны дыялог з часам i чалавекам аб самым галоyным, асноватворным, лёсавызначальным.

Пытаннi для кантролю

1. Якiя плынi можна вылучыць у сучаснай беларускай паэзii?

2.

 У чым наватарства сённяшняй беларускай паэзii? Што такое верлiбр? Што вы ведаеце пра “фiласофскую” паэзiю М. Танка?

3. Лiрыка – самавыяyленне паэта. Як гэта трэба разумець? “Пропаведзь i споведзь”, “лiрыка i публiцыстыка”. У чым заключаецца грамадзянскi пафас паэзii?

4. Як беларуская паэзiя напаyняецца “сокамi” вусна-паэтычнай творчасцi беларускага народа? У чым адметнасць такiх твораy?

5. Якая “yдзельная” вага сатыры i гумару y творах народнага складу?

6.

 У чым заключаецца “традыцыйны” характар беларускай паэзii i як вы разумееце паняцце гармонii формы i зместу y мастацкiм творы?

Драматургiя

Асновы беларускай нацыянальнай драматургii закладвалi В. Дунiн-Марцiнкевiч, затым Я. Купала, К. Каганец, у 20-я гады ХХ ст. у драматургii працавалi Ул. Галубок, Ф. Аляхновiч, М. Гарэцкi, Я. Мiровiч, В. Шашалевiч, М. Зарэцкi, М. Чарот. Трывалы падмурак для развiцця беларускай драмы заклаy К.

Крапiва. На драматургii К. Крапiвы вырасла не адно пакаленне беларускiх акцёраy, п’есы драматурга не сыходзiлi з падмосткаy сцэны.

Калi б мы захацелi скласцi афiшу лепшых беларускiх спектакляy, якiя многiя гады iшлi y тэатрах Беларусi, дык трэба было б уключыць у яе п’есы “Паyлiнка” i “Раскiданае гняздо” Я. Купалы, “Пiнская шляхта”, “Ідылiя” В. Дунiна-Марцiнкевiча, “Партызаны”, “Хто смяецца апошнiм”, “Мiлы чалавек”, “Брама неyмiручасцi” К.