Уч мушкетёр

Яна бояги офицер кирди.

– Рошфорни айтиб келинг, – ним товушда буюрди Ришеле, – қайтган бўлса, дарҳол етиб келсин.

– Граф шу ерда, – деди офицер. – Падари бузруквордан қабул қилишни ўтиниб илтимос қиляпти.

– Майли, кирсин! – хитоб қилди кардинал. – Кираверсин.

Офицер кардиналнинг амрини ўринлатишга интилгувчи жамики мулозимларига хос зудлик билан югуриб чиқиб кетди.

– Оҳ, «Падари буриквор»! – даҳшатдан кўзлари олакула бўлиб, шивирлади Бонасе.

Офицер чиқиб кетгач, беш дақиқа ўтар-ўтмас эшик очилди-ю, янги киши кириб келди.

– Бу ўша! – бақириб юборди Бонасе.

– Ўшаси ким? – сўради кардинал.

– Рафиқамнинг ўғриси!

Кардинал яна қўнғироқ қилди. Офицер кириб келди.

– Бу одамни олиб бориб, уни келтирган аскарларга топширинг. Мен қайта чақиришимга қадар кутиб турсин.

– Йўқ, зоти олийлари: йўқ, бу ўша эмас! – бўкира бошлади Бонасе.

– Бу овсарни олиб кетинг! – деди кардинал.

Офицер уни тирсагидан тутиб, соқчилар кутиб турган даҳлизга чиқариб қўйди.

Кардинал ҳузурига эндигина кириб келган киши Бонасени бетоқат назар билан кузатди-да, унинг кетидан эшик ёпилган замон шахдам юриб, Ришельега яқинлашди.

– Улар кўришдилар, – деди у.

– Кимлар? – сўради кардинал.

– Хоним билан у.

– Қиролича билан герсогми? – хитоб қилди Ришелье.