Уч мушкетёр

У узун зулфлари елкасигача тушган, дудоқлари қирмизи, қўллари бўрдай оппоқ, сарғиш сочли, мовий хумор кўзли рангпар аёл эди. У алланималар ҳақида нотаниш киши билан жонланиб суҳбатлашарди.

– Хуллас, падари бузрукворнинг менга амр қилганлари… – деярди хоним.

– … дарҳол Англияга қайтасиз ва, башарти, герсог Лондонни тарк этса, у ердан ошиғич хабар юборасиз.

– Қолган фармойишлар-чи?

– Уларни Ламаншнинг нариги томонида, мана бу қутичани очиб, ичидан топасиз.

– Жуда соз. Хўш, сиз-чи, нима қилмоқчисиз?

– Мен Парижга қайтиб кетяпман.

– Бу қўрс боланинг адабини бермасдан-а?

Нотаниш киши жавоб бермоқчи бўлиб оғиз жуфтлаган эди ҳамки, бутун суҳбатни эшитиб олган д’Артаньян бўсағада пайдо бўлди.

– Ўша қўрс боланинг ўзи кимни бўлса адабини бериб қўяди! – хитоб қилди у. – Умид қиламанки, у адабини бермоқчи бўлган кимса, бу гал ундан беркинмайди.

– Бекинмайди? – қошларини чимириб, қайта сўради нотаниш киши.

– Хотинимнинг кўз ўнгида қочишга юрагингиз бетламас, деб ўйлайман?

– Хотирга олинг, – нотаниш киши қилич сопига ёпишганини кўриб, қичқирди миледи, – сал пайсалга солсангиз, ҳаммаси барбод бўлиш мумкинлигини хотирга олинг!

– Сиз ҳақсиз, – шошиб гапирди нотаниш киши.

Хонимга таъзим қилиб, у сакраб эгарга минди, файтоннинг кучери эса отларнинг устига кетма-кет қамчи босди.