Латте омили

Лекин гапни нимадан бошлашни билмасди, чунки ўзи ҳам нималигини яхши тушунмаётганди.

– Гапларим ғалати туюлиши мумкин, – сўз бошлади Зои.

Барбара сэндвичидан яна бир тишларкан, “давом этаверинг” дегандек бош ирғади.

– Эрталаб, поезд томон кетаётганимда, ҳар доим Уильямсбургдаги қаҳвахонага тўхтаб оламан.

Зои қаҳвахона қаерда жойлашганини тасвирларкан, Барбара тағин бош ирғаб қўйди.

– “Елена қаҳваси” деган жой.

– У ерни биласизми?

Барбара қўлидаги сэндвичи оша Зоига қараркан, деди:

– Ҳа, давом этинг-чи?

– Яхши, – давом этди Зои.

– Шундай қилиб, орқа деворга рамкага солинган фотосурат илинган. Айтмоқчиманки, у ерда рамкали суратлар жуда кўп, бу жой суратларга тўла, лекин айнан шуниси бошқача.

Бу фотосуратни Зои латте ва нонушта учун кекс тайёр бўлишини кутиб турадиган олдиндаги буюртмалар қаторидан ҳам кўрса бўларди.

“Елена қаҳваси”даги тамадди таомлари ҳар доим янги тайёрланган, қаҳва жуда мазали бўлар, деворлардаги суратлар эса ҳайратланарли эди.

Зои суратни тасвирлаб бериб, жим қолди ва салатини ейишда давом этди.

– Кейин-чи? – сўради бироздан сўнг Барбара.

– Билмасам, – жавоб берди Зои. – Ўша сурат ҳақида ўйлаб тургандим. Шу холос. Негалигини тушунтиролмайман.

Зои тирикчилик учун жумлаларни моҳирона чиройли териш билан шуғулланарди, аммо айни дамда бу ишни қойиллата олмаётганди.