Еспембет

Селеу жерге бас ұрды

Омырауының желімен,

Құйындатып келді де,

Ытып түсті Ақбөрте

Енесінің белінен.

Үш мəртебе ытады,

Еспембет ерден ес кетіп,

Есі-дерті болып Ақбөрте,

Басқаны мүлде ұмытады.

Күзді күнгі ұзақ таң

Еспембет кірпік қақпайды,

Күндіз ойнап күлмейді,

Ішкен асы батпайды,

Əзіл айтқан құрбыға

Түнеріп жауап қатпайды.

Қылышына қайрап,

Сүңгісін безеп саптайды.

Ертеменен отырар

Желінің келіп басына,

Көзін алмай қадалып

Ақбөртенің қасына.

Ақбөрте мініп астына,

Айқара тоқым салсам деп.

Алмас қылыш асынып,

Ақ найза қолға алсам деп

Жеңсіз берен кисем деп,

Сары садақ іліп беліме,

Айғайлап жауға тисем деп,

Бəрін айт та, бірін айт –

Туған елге кетсем деп.

Өнерім болса, еліме

Адал еңбек етсем деп,

Болмаса өнер бойымда,

Қораш құл болып өтсем деп.

Жегідей ерді ой жеңіп

Түн асқан сайын жүдетті;

Қайратын қайрап, қажырын

Жүдеген сайын үдетті.

Ұйқысыз ұзақ түн өтті,

Күлкісіз талай күн өтті,

Ақырында айтқандай

Арманына ер жетті.

Айыл-тұрман тағынып,

Туған елін сағынып,

Ақбөрте тұр желіде

Артқы аяғын қағынып;

Ер Қосайдай қарт білді

Шөбересі жүргенін

Əлденеге қамығып.

Шақырып қарт алды да,

Сөз сөйлейді ағылып:

– Шөберем, неге мұңайдың?

Көп шөбере ішінде

Ерекше тілеп тілеуің,

Құдайға күнде жылаймын.