Дағыстан

Квинттей үнін түзеп шырқатады,

Көмейін қайырып, толғап ырғатады.

Толғантып тоқсан екі мұң мен зарды,

Тəңірінің берген үнін зырлатады.

Сайраған құмыр бұлбұл үні шықты

Кемпір қара сəлісін бүркеп тықты

Гүл мен ағаш майысып қарағанда,

Еліріп тік қарайды Кавказ мықты.

Сөкпе, қалса сөзімнің шалалары,

Кітапта жазған орыс даналары.

Бұрын неше соғыста ойран болған,

Көрінді Дағыстанның қалалары.

Бұзылған Дағыстанның қу қаласы,

Көрінді қарт Жүсіптің үй-ханасы,

Жүсіп тұр қайғы басқан, үй алдында,

Дүниенің əсер бермей тамашасы.

Бір қатын үйден шықты қадам басып,

Асығып дегбірі жоқ асып-тасып.

Жүсіп айтты қатынға: – Шақырды ма?

Көрейін жалғызымды болса нəсіп?

Қатын айтты: – Жалғызың жаман, – дейді,

Əлі ырзалық берген жоқ саған, – деді.

Əкеңді шақырайын дегенімде,

Бір ауыз сөз қатпады маған, – деді.

Күрсінді сөзін естіп Жүсіп кəрі,

Көзінің жасқа толып кетті бəрі.

Өткен істің қатесі ойға түсіп,

Келді-ау, деп, – Əлгі кемпір қылған зары.

Екі көзден жас ырғып, ытып кеткен,

Тоқтамай сорағытып əжім беттен.

Жуан, қалың, білектей бурыл мұртқа

Домалап улы жасы барып жеткен.

Заһира сұлу жалғыздан айырылғанын,

Əлінің арнап қорғап зар қылғанын.

Алдына əкеп тосқандай секілденді,

Орынсыз өмірінде бар қылғанан.

Жүсіптің қандай істеп өскендігін,

Баяндап, ұқтыруға жаңа келдім,

Неліктен осы қайғы түскендігін.